Saturday, April 10, 2021

தமிழ் நூல்களைச் சிதைத்துக் கெடுத்த பிராமணர்கள்-பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

 அகரமுதல




(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

11/ 69  இன் தொடர்ச்சி)

 சங்கச்சான்றோர் முதல்

சிற்பி வரை(2003)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 12/ 69

காலங்கள் தோறுமான தமிழ்ச்சான்றோர்கள் சிலரின் இலக்கியச் செழுமையை விளக்குகிறார். இத் தொகுதியில் மொத்தம் பதினெட்டுக் கட்டுரைகள் உள்ளன.

மார்த்தின் செய்மர் சுமித்து என்னும் அறிஞர் A guide to Twentieth Century World Literature என்னும் நூலில் தமிழ்க்கவிதையியல் சமற்கிருதக் கவிதையியலிருந்து வேறுபட்டது என்றும் தமிழ்க் கவிதையியல் அறியும் பேறு மேனாட்டார்க்கு இன்ப அதிர்ச்சிப்புதையல் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதனைத், ‘தமிழரின் அழகியல்: கவிதையே வாழ்வு’ என்னும் முதல் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருப்பார். அதனை எடுத்தாண்டு தமிழின் சிறப்பறியாப் பேதைகளின் அறிவுக்கண்களைத் திறந்திருப்பார்.

சமற்கிருத நூலான குமாரசம்பவத்தையும் சங்கக் கவிதைகளையும் ஒப்பிட்டுத் தமிழ் இலக்கியத்திற்குச் சமற்கிருதம் கடன்பட்டிருப்பதை நன்கு விளக்கியுள்ளார். சங்க இலக்கியங்களை வீரயுகப்பாடல்கள் என்றும் வாய்மொழி இலக்கியமென்றும் அறிஞர் கைலாசபதி கூறுவதனை நடுநிலையுடன் ஆராய்ந்து மறுத்துள்ளார். சங்கக்கவிஞர் யாரும் தெருப்பாடகர் அல்லர், அம்சொல் நுண்தேர்ச்சிப்புலவர்கள் என்று ஆழங்கால்பட்ட அறிவினால் மெய்ப்பித்துள்ளார்.

பாிபாடல் காலம் குறித்த கட்டுரை எழுதும்போது, சார்லசு கோவர்(Charles E.Gover) 1871 இல், தமது தென்னிந்தியாவின் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள்(The Folk Songs of Southern India) என்னும் ஆங்கில நூலில் சொல்லியிருந்த கருத்துகளால் பேரதிர்ச்சி யுற்றதைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

திட்டமிட்டுக் கெடுக்கப்படாத, சிதைக்கப்படாத எந்த வொரு அச்சிடப்பெற்ற தமிழ்ப்படியும் கிடைக்காத அளவிற்குப் பிராமணர்களால் சிதைக்கப்பட்டதைக் கூறுகிறார்.பிராமணர்களால்,  இந்நிலத்திற்குரிய கவிதை தகாத முறையில் இழிவுபடுத்தப்பட்டதையும், அதற்கு இயலாத பொழுது, சற்றும் நேர்மையற்ற முறையில் வஞ்சக எண்ணத்தோடு பாழ்படுத்தப்பட்டதையும்  பிராமணப் பழங்கதைகள் ஏற்றமளிக்கப்பட்டுத் தொன்மையான தமிழ்ப்பனுவல்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டதையும் அழிக்க முடியாதவற்றின் தூய்மையை இடைச்செருகல்கள், பிற பாடங்கள்மூலமாகக் கெடுத்ததையும் கோவர் விவரித்துள்ளதை எடுத்துரைக்கிறார்.

கபில்சுவெலபில் தமிழ் இலக்கியம்(Tamil Literature) என்னும் நூலிலும் இக் கருத்தைச் சொல்லியுள்ளார். வேறு பல அறிஞர்களும் இவ்வாறு கூறியுள்ளனர்; இவை உண்மைதான் எனக் கூறும் வில்லியம் தெய்லர் தமது தமிழ் மொழியில் கீழை வரலாற்றுக் கையெழுத்துப்படிகள்(Oriental Historical Manuscripts in Tamil Language) என்னும் நூலில் சித்தர் பாடல்கள் எவ்வாறு திட்டமிட்டுச் சீரழிக்கப்பட்டன என எடுத்துரைக்கிறார்; நூலை முற்றுமாக

அழிக்க முடியாதபோது அதில் இடைச்செருகல்களைப் புகுத்தி மாற்றங்கள் செய்து அதன் தூய்மையைக் கெடுத்து நூலாசிரியரின் கருத்துகளுக்கு நேர்மாறானவற்றைச் சேர்த்து அஃதே ஆசிரியனின் உண்மையான நூலென்று அச்சிட்டுத் தந்தனர். இவ்வாறான உண்மைச்செய்திகளையும் தெரிவிக்கிறார்.

பிராமணர்களால் தமிழ்நூல்கள் அழிக்கப்பட்ட, கெடுக்கப்பட்ட, சிதைக்கப்பட்ட அவற்றின் மூலம் தமிழ் வரலாறு, பண்பாடு முதலியவை மறைக்கப்பட்ட கொடுமைகளை அறிந்த பேரா.ப.ம.நா., உறக்கமின்றி  மனங்கலங்கி பழந்தமிழ் மன்பதை, பண்பாடு குறித்த உண்மைகளை நம்மவர்க்கும் வெளிஉலகினருக்கும் அறிவிக்கும் பணிகளில் ஈடுபட வேண்டும் என்னும் உந்துதலைப் பெற்றார். அதன் பின்னர் அவர் எழுதிய கட்டுரைகளிலும் நூல்களிலும்  இயன்ற இடங்களில் எல்லாம்  இவ்வுண்மையைத் தெரிவித்து வந்துள்ளார். இவ்வுண்மைகளை வெளிப்படுத்தாமல் இவை உண்மையல்ல என்றோ பிற மதத்தார் சதி என்றோ திராவிடர்கள் சூழ்ச்சி என்றோ கூறியிருந்தால் இவரைச் செல்வ மழையில் குளிப்பாட்டியிருப்பார்கள்.

‘எல்லீசின் பார்வையில் தமிழ்மொழியும் இலக்கியமும்’ என்னும் கட்டுரையில் எல்லீசன், எவ்வாறு மொழியியல் ஆய்வில் கால்டுவெல்லுக்கு முன்னோடியாகவும் தமிழ் இலக்கியத் துய்ப்பில் போப்பு அடிகளாருக்கும் பிற மேலை அறிஞர்களுக்கும் முன்மாதிரியாகவும் தமிழ்நூல்களின் மதிப்பீட்டில் நமக்கெல்லாம் வழிகாட்டியாகவும் மொழிபெயர்ப்புத் துறையில் பின்னைய தலைமுறையினருக் கெல்லாம் அறைகூவலாகவும் செயல்பட்டார் என்பதை விளக்கியுள்ளார்.

‘என்றுமுள தென்றமிழ்: பாவாணரின் முதற்றாய்மொழி’ என்னும் கட்டுரையில் தேவநேயப்பாவாணரின் தமிழ் மொழியின் தோற்றம், தனித்தன்மைகள்பற்றிய கருத்துகளை விளக்கி அவற்றை மேலை மொழியியல் விற்பன்னர்கள் மறு ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை விடுத்துள்ளார்.

‘நெடும்பழி பூண்ட நங்கை: வேதம் முதல் சிற்பி வரை’ என்னும் கட்டுரை அகலிகைபற்றிய தொன்மத்தை மீட்டுருவாக்கம் செய்த கவிதைகளையும் கதைகளையும் நுட்பமாக  நோக்கி விளக்குகிறது.

(தொடரும்)

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

 



Friday, April 09, 2021

மேலை நோக்கில் தமிழ்க்கவிதையைக் காணும் பேரா.ப.மருதநாயகம் (ஒஓ)

 அகரமுதல




(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

10/ 69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

11/ 69

 

முப்பதாவது கட்டுரை இடைப்பனுவல் தன்மை.

“அமைப்பியல், பின்னை அமைப்பியல் திறனாய்வில் கையாளப்படும் தொடர்களில் இடைப்பனுவல் தன்மை(Intertextuality) குறிப்பிடத்தக்க இடம் பெற்றுள்ளதை இக்கட்டுரையில் விளக்குகிறார். ஓர் இலக்கியம் பிற இலக்கியங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட சொற்களாலும் தொடர்களாலும் கட்டப்பெற்ற ஓர் அமைப்பு; அதில் பிற இலக்கியங்களிலிருந்து மேற்கோள்களும் எதிரொலிகளும் இலக்கிய மரபுகளும் அடுக்கடுக்காக மறைந்து கிடக்கக் காணலாம்; இதனால் ஓர் இலக்கியத்தை விளக்க முயலும் திறனாய்வாளனுக்கு அதனைப் பலவாறு விளக்க அளவுகடந்தஉரிமை கிடைக்கிறது என்பது இவ்வகைத் திறனாய்வாளர்களின் நம்பிக்கை. ஒரு கவிதைக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட சரியான, நிரந்தரமான, பொருள் உண்டு என்பதை இவர்கள் மறுக்கிறார்கள்.” இவ்வாறு இது குறித்த அறிமுக விளக்கத்தைத் தருகிறார்.

இடைப்பனுவல் திறனாய்வின் தோற்றத்திற்குக் காரணமான பிரெஞ்சு மொழியியல் வல்லுநர் சசூர், இருபதாம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த இலக்கியக் கோட்பாட்டாளர் இரசிய நாட்டறிஞர் பத்தின் ஆகியோர் கருத்துகளைக் குறிப்பிட்டும் இத்திறனாய்வு முறையை நமக்கு விளக்குகிறார்.

குற்ற உணர்வா? மன நிறைவா? என்பது கடைசியாய் அமைந்துள்ள முப்பத்தோராவது கட்டுரை.

புளூமின் இடைப்பனுவல் முறை கொண்டு தமிழ்க் கவிதை மரபைக் காண்பார். அவர் மேலைநாட்டுக் கவிஞர்களைப்பற்றி யெடுத்துள்ள முடிவிலிருந்து சற்று மாறுபட்ட நிலையைக் காணலாம். “முன்னோர் மொழியைப் பொன்னேபோல் போற்றுதல்”  என்ற தொடருக்குத் தமிழ் மரபில் சிறப்பிடம் உள்ளது. சங்கக் கவிஞர்கள் யாவரும் பல தொடர்களையும் உவமைகளையும் காட்சியுருக்களையும் கருத்துகளையும் மீண்டும் மீண்டும் தயக்கமின்றி ஒருவரிடமிருந்து எடுத்தாள்வர். இதனைத் திருட்டாக எண்ணாமல் மன நிறைவாக எண்ணுவர். “ஒரு கவிஞனிடமிருந்து கடன் பெறுவதிலோ கைக்கொள்வதிலோ தவறில்லை ஆனால், அவ்வாறு பெற்றதை மூலத்தினும் சிறப்பாக மிளிரச் செய்ய வேண்டும்” என்று பவுண்டும் எலியட்டும் குறிப்பிடுகின்றனர். சங்கக் கவிஞர்கள் கடன்பெற்றதை மூடிமறைக்க எம்முயற்சியும் செய்ததாகத் தெரியவில்லை. பொறாமை, கவலை, அச்சம் ஆகிய உணர்வுகளுக்கு ஆட்படாமல், பிறரிடமிருந்து கொண்டதை ஓர் இம்மியளவேனும் மாறுபட, சிறப்புறச் செய்ய வேண்டுமென்ற ஆர்வத்தோடு அவர்கள் செயல்பட்டிருப்பது தெரிகிறது. இவ்வாறு முன்னோர் மொழிகளைக் கைக்கொள்தலில் மன நிறைவு கண்டனர் எனப் பேரா.ப.ம.நா. தெரிவிக்கிறார்.

“வல்லவன் வெட்டிய வாய்க்கால் வடக்கிலும் பாயும் தெற்கிலும் பாயும்” என்னும் பழமொழியை நமக்கு முடிவுரை மூலம் நினைவூட்டுகிறார். மேலைக் கல்வியாளர்கள் பல வகையான திறனாய்வுக் கோட்பாடுகளையும் அணுகுமுறைகளையும் முன் வைத்து அவற்றின் பெருமைகளைப் பலவாறு எடுத்துரைக்கும் நூல்களையும் கட்டுரைகளையும் கணக்கின்றி எழுதி வருகின்றனர். இவற்றைக் கண்டு நாம் மருள வேண்டுவதில்லை. இவற்றுள் சில ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் கருத்துடையவை பல அரைகுறை உண்மைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை புரிந்து கொள்ள் கடினமாகத் தோன்றுபவையும் கூட. 

மேலைநோக்கில் தமிழ்க் கவிதையைப் பார்க்கும் முயற்சியில் ஈடுபடும்போது நம் கவிஞர்களின் தனியாற்றலை நாம் அறிந்து கொள்கிறோம் என்கிறார். அத்துடன் நில்லாமல் பிற மொழியாளர்க்கும் பிற நாட்டார்க்கும் அவர்களை அறிமுகப்படுத்தி அவர்களுள் சிலருக்கேனும் உலக அரங்கில் உரிய இடத்தைப் பெற்றுத் தரும் பணியிலும் நம் பங்கைச் செய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறார். இத்தகைய பணியைத்தான் இந்நூல் மூலமும் பிற நூல்கள் மூலமும் பேரா.ப.ம.நா. ஆற்றி வருகிறார் என்பது பாராட்டிற்குரியதல்லவா?

இப்படைப்பு 30.08.2000 இல் புதுக்கல்லூரியில்(சென்னை) நிகழ்த்தப்பட்டட பதிப்புச்செம்மல் பேரா.மெய்யப்பன் அறக்கட்டளைச் சொற்பொழிவின் நூல் வடிவாகும்.  இதுவே சிறந்த ஆய்வுச் சொற்பொழிவிற்கும் எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்ளலாம்.

(தொடரும்)

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

 

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 12/ 69)  

 

 



Thursday, April 08, 2021

மேலை நோக்கில் தமிழ்க்கவிதையைக் காணும் பேரா.ப.மருதநாயகம்(ஐ)

 அகரமுதல






(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

9/ 69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

10/ 69

 

இருபத்தாறாம் கட்டுரை வாசிப்போன் – அனுபவத் திறனாய்வு.

இத்தலைப்பில் தமிழ் வாசிப்புகளை ஆராயும் பேரா.ப.ம.நா. பின் வரும் குறிப்பிடத்தக்க கருத்துகளை நமக்கு அளிக்கிறார். 

ஒரு நூல் அதனை வாசிப்போரிடம் எத்தகைய மன உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது? படிப்போர் யாவரும் பெறும் துய்ப்பு ஒரு தன்மையதா? நூல் கூற முயலும் பொருளும் கற்போன் புரிந்து கொள்ளும் பொருளும் ஒன்றாகவே இருக்குமா? ஒரு நூலைப் பலர் பலவாறு புரிந்து கொள்ளும்போது அப் பல பொருள்களையும் அந்நூல் கூறும் பொருள்களாக ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டுமா? சில பொருள்கள் பொருத்தமுடையவை, சில பொருத்த மற்றவை, ஒரு பொருளே சரியானது, மற்றவை தவறானவை. ஒரு பொருள் சிறந்தது, ஏனையவை சிறப்பற்றவை என்றெல்லாம் பேசுவது முறையாகுமா? வாசிப்போன் -துய்ப்புத் திறனாய்வு (Reader-Response Criticism) எனும் அணுகுமுறை இத்தகைய வினாக்களை எழுப்பி ஆராய்கிறது. அதனோடு அமையாமல் வாசிக்கும் முறையிலும் பனுவல்களைப் புரிந்து கொள்ளும் வகையிலும் நமக்குத் துணை செய்யக் கூடிய கருத்துகளைத் தரவல்ல முன்மாதிரியான செயற்பாட்டுத் திறனாய்வையும்(Applied Criticism) மேற்கொள்கிறது.

இவ்வாறு அடுக்கடுக்கான வினாக்களைத் தொடுத்து நம்மைத் தெளிவுபடுத்தும் பேரா.ப.ம.நா.,நம் தமிழ் மூதாதையர்களும் ஓர் இலக்கியம், கேட்போனிடம் எத்தகைய உடனடித் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வல்லதென்பதில் கவனம் செலுத்தினர் எனவும் விளக்குகிறார்.

இறைவன் படைத்ததாக உயர்த்திச் சொல்லப்படும் வேதத்தைவிட மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகம் உயர்ந்தெதன்று சிவப்பிரகாசர் கூறுவதும் இம்மரபின் வழிதான். வேதம் கேட்டு மனம் உருகுவார் யாவரும் இலராகத் திருவாசகம் யாவரையும் உருக்கும் தன்மை கொண்டிருப்பது அதன் சிறப்பை நிலைநாட்டும் என்பது அவர் துணிபு.

வேதம் ஓதின் விழிநீர் பெருக்கி

நெஞ்ச நெக்குருகி நிற்பவர்க் காண்கிலேம்;

திருவாசகம் இங்கு ஒருகால் ஓதில்

கருங்கல் மனமும் கரைந்துகக் கண்கள்

தொடுமணல் கேணியில் சுரந்து நீர்பாய

என இதனைச் சிறப்பாகக் கூறுவார்.

வாசிப்போன் துய்ப்பிற்கு இதைவிட வேறு எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமா?

அருட்திரு இராமலிங்க அடிகளாரும் திருவாசகம் விளைவித்த தாக்கத்தை, அஃது தம் உடலையும் உயிரையும் முழுதுமாக ஆட்கொண்ட இன்பத்துய்ப்பாக விளக்குவார்.

புதினத்தின் பொருளை, ஒரு தனி நடை கட்டுப்படுத்தாதலால் அதனைப் பலர் பலவாறாகப் புரிந்து கொள்வதும், ஒருவரே வெவ்வேறு வாசிப்பில் வெவ்வேறு வகையாகப் புரிந்து கொள்வதும் இயற்கை என்கிறார் ஐசர். ஆதலின் வாசகன் படிப்பதன் பொருளைப் புரிந்து கொள்ளத்  தொடர்ந்து முயற்சி மேற்கொள்ளவேண்டும் என்பார் அவர். இவற்றிற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாகத்தான் பல கவிதைகள் அவரால் தரப்படுகின்றன.

உறைகழி வாளின் உருவு என்பது இருபத்தேழாம் கட்டுரை.

உறைகழி வாள் என்றால் உறையிலிருந்து நீக்கப்பட்ட வாள் (உருவம்போல்) எனப் பொருள். பள்ளியறையில் தலைவி படுத்துள்ளாள். அருகில் வரும் தலைவன் அவள்மீது போர்த்தியுள்ள துணியை நீக்குகிறான். அப்பொழுது உறையிலிருந்து நீக்கியதும் வாள் பளிச்சென்று ஒளிவீசுவதுபோல் அவள் உறுப்புகள் பளிச்சிடுகின்றன. நாணமுற்ற தலைவி கூந்தலினால் மறைக்க வேண்டிய உறுப்புகளை மறைக்கிறாள். இதனை விளக்கவரும் புலவர்  விற்றூற்று மூதெயினனார் உறைகழி வாளின் உருவு என்னும் உவமையைக் கையாண்டுள்ளார்.

சங்கச்சான்றோர்கள் எழுதிய கவிதைகளின் வெற்றிக்குக் காரணம் அவர்கள் சொல்லுவதை அழகாகச் சொல்லத் தெரிந்திருந்ததுபோலவே சொல்லத் தேவையற்றதையும் சொல்லக்கூடாததையும் சொல்லாது விடும் கலையிலும் வல்லுநர்களாய் இருந்தமையே ஆகும் என எடுத்துரைக்கிறார் பேரா.ப.ம.நா. அதற்கு அவர் தேர்ந்தெடுத்தது மேலே விளக்கியுள்ளவாறு அகநானூற்றில் வரும் 136 ஆவது பாடல். “கவிதையின் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒலியும் காட்சியுருவும் கவிதை கூற முனையும் முழுப் பொருளுக்கும் கவிதை படிப்போனிடம் விளைவிக்கும் இறுதித் தாக்கத்திற்கும் துணை செய்வனவாய் அமையும். இத்தகைய பங்களிப்பைச் செய்யாத எதனையும் கவிதையில் காண்பது அரிது. அகப்பாடல் ஒவ்வொன்றும் ஒரு பாத்திரத்தின் கூற்றாக, ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் வெளிவரும். இச்சூழலைத் தெளிவுபடுத்தித் திணையும் துறையும் பின்னால் வந்தவர்களால் சேர்க்கப்பட்டன. பேசும்பாத்திரத்தையோ சூழலையோ மாற்றிக் கவிதையைப் படிக்கும்போது கிடைக்கும்  பொருள் வேறாவதும் உண்டு.” என்றும் விளக்குகிறார்.

இருபத்தெட்டாம் கட்டுரை நடையியல்.

ஓர் எழுத்தாளன் கையாளுகின்ற மொழி நடையை அறிவியல் முறையில் ஆராய்வது நடையியல்(Stylistics) ஆகும். கிரேக்க உரோமானிய நாடுகளில் பழங்காலத்தில் சொற்பொழிவாளர்களின் மொழி நடையை விளக்குவதற்கான கோட்பாடுகளையும் அணிவகைகளையும் வகுத்துப் பேச்சுத்திறனியல்(Rhetoric) என உருவாக்கியதையும் அது வளர்ந்து நடையியலாக மலர்ந்ததையும் பல்வேறு நடையியல் குழுவினரைப்பற்றியும் விளக்குகிறார்.

இருபத்தொன்பதாவது கட்டுரை என்புருகிப்பாடுகின்றிலை என்பதாகும்.

ஆடுகின்றிலை கூத்துடையான் கழற்கு

 அன்பு இலை என்புருகிப்பாடுகின்றிலை

என்பது மாணிக்க வாசகரின் திருவாசகப் பாடலடி. இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு பழந்தமிழ்ப்பாடலின் சிறப்பான நடையியலைக் குறிக்கிறார். அன்பினால் என்பு உருகுவதில்லை. ஆனால், கவிஞர் தம் மனம் அன்பின் ஆழத்தைக் காட்டவில்லையே என்பதைச் சொல்ல “என்பு உருகிப்பாடுகின்றிலை” என்று முற்படுத்திக் காட்டும் (foregrounding) உத்தியைக் கையாளுவதையும் விதந்தோதுகிறார். திருவாசகத்தில் ஒவ்வொரு பாடலையும் உளி கொண்டு செதுக்கிய சிற்பம்போல் அளித்துள்ளமையை அழகுபட விரிவாக விளக்குகிறார். 

கவிதையின் வடிவம், அதன் சொல்லமைப்பு, ஒலியமைப்பு ஆகியவற்றில் ஈடுபாடு காட்டும் நடையியல் குறித்து முந்தைய கட்டுரையில் குறிப்பிட்டவர், நடையியல் அணுகுமுறை தமிழ் இலக்கிய மரபிற்குப் பெரிதும் ஏற்றது என இக்கட்டுரையில் விளக்குகிறார். தொல்காப்பியர் செய்யுளியலில் குறிப்பிடும் யாப்பிலக்கணப் பகுதி இருபத்தாறும் வனப்பு எட்டும் இவை குறித்துப்  பேராசிரியரும் நச்சினார்க்கினியரும் தரும் உரை விளக்கமும் தமிழின் நடையியல் சிறப்பைக் குறிப்பன என்கிறார்.

நடையியல் சிறப்புகளைப் புலப்படுத்தும் பல பாடல்கள் இருப்பினும்  எடுத்துக்காட்டிற்குக் குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்றினை(40) விளக்குகிறார். புதுமைத் திறனாய்வு, உளவியல திறனாய்வு, குமுகவியல் திறனாய்வு, சிதைவாக்கத் திறனாய்வு போன்ற அணுகுமுறைகளுக்கு இடமளித்துப் பாராட்டப்பெற்ற பாடல் என இதனைக் குறிக்கிறார்.

யாயும் ஞாயும் யாரா கியரோ

எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்

யானும் நீயும் எவ்வழி யறிதும்

செம்புலப் பெயனீர் போல

அன்புடை நெஞ்சம் தாங்கலந் தனவே.

என்னும் பாடல்தான் அது. பாடலை இயற்றிய புலவர் பெயர் தெரியாததால் இதில் வரும் உவமையால் அவர் செம்புலப் பெயனீரார் என அழைப்பதே இப்பாடலின் சிறப்பைப் புலப்படுத்தும். மேலும் நடையியலுக்கும் அமைப்பியலுக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளையும் இக்கட்டுரையில் விளக்குகிறார்.

சிலப்பதிகாரம் நடையியலார்க்குப் பெரு விருந்தாக அமைவதை விளக்குகிறார். வேனில் காதையில் இளவேனில் பருவத்தின் வருகையைத் தென்றலும் குயிலும் தெரிவிப்பனவாக வரும் நடைச்சிறப்பை எடுத்துரைக்கிறார். வழக்குரை காதையில் சொற்சிக்கனம்   கொண்ட நடையியல் நுணுக்கம் குறித்தும் விளக்குகிறார். நாயன்மார்களும் ஆழ்வார்களும் பாடிய பத்திப் பாடல்களில்  உள்ள சிறந்த நடைச் சிறப்பையும் நமக்கு உணர்த்துகிறார்.

(தொடரும்)

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 11/ 69) 





 



Wednesday, April 07, 2021

மேலை நோக்கில் தமிழ்க்கவிதையைக் காணும் பேரா.ப.மருதநாயகம் (எஏ)

 அகரமுதல




(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்
8/ 69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 9/ 69

இருபத்திரண்டாம் கட்டுரையில் மூல ஆய்வு குறித்து விளக்குகிறார்.

மூல ஆய்வு குறித்துப் பின்வருமாறு பேரா.ப.ம.நா. விளக்குகிறார்.

ஓர் இலக்கியத்தின் மூலங்களை அடையாளங்கண்டு அவை இலக்கியத்தில் எவ்வாறு மாற்றம் பெற்றிருக்கின்றன என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும் ஆய்வு மூல ஆய்வு(Source Study) என்று கருதப்படுகின்றது. சில குமுகாய சூழல்கள் ஒரு நூல் தோற்றம் பெறக் காரணமாக இருந்தைதச் சுட்டிக்காட்ட முனையும் திறனாய் வுதோற்றத் திறனாய்வு(Genetic Criticism) என்று அழைக்கப்படுகின்றது. ஆனால், ஒரு கவிதையோ, புதினமோ, நாடகமோ, பிறப்பதற்குப் பிற இலக்கியங்களும் இலக்கியமல்லாத நூல்களும் காரணமாகலாம். இத்தகைய மூலங்களைக் கண்டறிவதால் ஓர் ஆசிரியனின் படைப்பாற்றலும் கவித்துவத்திறனும் எவ்வாறெல்லாம்     செயல்பட்டிருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்து முருகியல் இன்பம் துய்க்க வழியுண்டு. அக்கவிதைக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பாடங்கள் கிடைக்குமானால், அவற்றின் மூலம் கவிதை முதல் படியிலிருந்து இறுதிப் படிவரை எவ்வாறு உருமாற்றம் பெற்றது என்பதை ஆராயும் வழக்கமும் மேலைநாட்டுத் திறனாய்வாளர்களிடம் உண்டு.

மூல ஆய்வும் தோற்றத்திறனாய்வும் முற்றிலும் பயனற்றவை எனச்சிலர் கூறுவதை மறுத்து விளக்கம்  தருகிறார். சேக்சுபியர், நாடகங்கள், சாசருடைய கேண்டர்பரிக்கு கதைகள், கவிதைகள் ஆகியவற்றின் மூலங்களை ஆராய்வதன் மூலம் இலக்கிய இன்பத்தையும் உண்மையையும் அறிய முடிகிறது என்கிறார்.

பாரதியும் ஆங்கில இலக்கிய மரபும் என்பது குறித்து இருபத்து மூன்றாவது கட்டுரையில் விளக்குகிறார்.

மாரிடின் செய்மர் சுமித்து என்பார், ‘இருபதாம் நூற்றாண்டு உலக இலக்கிய வழிகாட்டி’ என்னும் நூலில் ஆப்பிரிக்க இலக்கியத்திலிருந்து ஊகோசுலாவிய இலக்கியம் வரையிலான எல்லா இலக்கியங்களையும்  முறையாகப் பயின்று நுண்ணிதின் ஆராய்ந்து அவைபற்றித் தெளிவாக எழுதியுள்ளார். அதில் பாரதிபற்றி மூன்று பத்திகளில் குறிப்பிடும் முடிவுகளை நம் சிந்தைக்கு விருந்தாய் அளிக்கிறார். அவற்றைப் பேரா.ப.ம.நா. நமக்குத் தருகிறார்.

“தமிழ்ப்பெருங்கவிஞனான பாரதியை மேலை உலகம் இன்னும் புறக்கணிப்பது முறையற்ற செயலாகும்; கவிதைக் கல்வியில் கரை தேர்ந்தவர்கள்கூட அவனைப்பற்றிக் கேள்விப் படாமல் இருக்கி்ன்றார்கள் .. .. .. அவன் தன்னுடைய இருபத்தைந்தாவது வயதிலேயே சிறப்புடைய தமிழ்  இலக்கிய மரபு, பேணிப் போற்றப்பட வேண்டியதென்றும் ஆனால், அதைத் தற்காலத்திற்கேற்ப மாற்றம் செய்வது தேவை என்றும் உணர்ந்திருந்தான்.”

பாரதியின் கவிதை மரத்திற்கு வேரும் வேரடி மண்ணும் அடிமரமும் தமிழ் இலக்கிய மரபே. பிற மொழிக் கவிஞர்களிடமிருந்து அவர் பெற்றவையெல்லாம் அழகிய கிளைகளாகத் தழைத்திருக்கின்றன; வண்ணப் பூக்களாக மலர்ந்திருக்கின்றன. திருக்குறள், சிலம்பு, மணிமேகலை, தேவாரம், திருவாசகம், திருவாய்மொழி, கம்பராமாயணம் ஆகியவற்றை ஆழ்ந்து கற்றதோடல்லாமல் பட்டினத்தார், தாயுமானவர், இராமலிங்க அடிகள் ஆகியோர் கவிதைகளையும் ஓதியுணர்ந்து தமிழ்க் கவிதைக்குப் புத்துயிர் அளிக்க முனைந்தவர் பாரதி. 

எளிய கவிதை நடைக்கு முன்மாதிரிகளைத் தேடி, அவர் மேலை இலக்கியத்திற்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை. நாயன்மார்களும் ஆழ்வார்களும் தாயுமானவரும் கோபாலகிருட்டிண பாரதியும் அண்ணாமலை ரெட்டியாரும் முன்னமேயே இப்பாதையில் தடம் பதித்திருந்தனர்.

 நல்லதங்காள் கதை, அல்லி அரசி மாலை போன்ற நூல்களும் ஏற்றப்பாட்டு முதலாம் நாட்டுப்பாடல்களும் அவருக்கும் முந்தைய தலைமுறையினரால் இனிய எளிய தமிழில் எழுதப்பட்டிருந்தன.

இருபது நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலானதும் பெருமைக்குரியதுமான தமிழ் இலக்கிய மரபிற்கு ஊறுசெய்யாமல், அதனை உள்வாங்கிக் கொண்டு, அதே சமயத்தில் மேலை இலக்கியங்களிலிருந்து  தேவையானவற்றைப் பெற்று, தனது ஆளுமையும் ஆற்றலும் தோன்ற இந்நூற்றாண்டுத் தமிழ்கவிதைக்குப் புது மெருகூட்டி ஒரு பரம்பரையை உருவாக்கிய தொலைநோக்கும்ஆற்றலும் பாரதியின் சிறப்புகள்.

ஒப்பிலக்கிய அணுகுமுறை ஏற்பும் தாக்கமும் என்பது இருபத்து நான்காவது கட்டுரை.

ஒப்பிலக்கியத்தில் தாக்கக் கொள்கை தலையான இடம் பெறுகிறது எனச்சொல்லும் பேரா.ப.ம.நா., இஃகாபு ஃகாசன்(Ihab Hassan), ஆனா பலாகியன்(Anna Balakian), கிளாடியோ கில்லன்(Claudio Guillen) சே.டி.சா(J.T.Shaw) ஆகியோரைத் தாக்கம்பற்றிய கருத்தாளரகளில் குறிப்பிடத் தகுந்தவர்களாகக் கூறுகிறார். யார் யாருடைய படைப்புகளில் யார் யாருடைய தாக்கம் உள்ளது என்ற கருத்தையும் குறிப்பிடுகிறார்.

 

பாரதி, அரவிந்தர், தாகூர்: ஓர் ஒப்பிலக்கிய மறுபார்வை என்பது இருபத்தைந்தாம் கட்டுரை.

இம் மூவரைப்பற்றிய ஒப்பிலக்கியப் பார்வையில் பின்வரும் குறிப்பிடத்தக்க கருத்துகளைத் தெரிவித்துள்ளார்.

பாரதி தமிழிலும் அரவிந்தர் ஆங்கிலத்திலும் தாகூர் வங்காளத்திலும் கவிதைகள் எழுதியவர்கள். மூவரும் சமகாலத்தவர். இவர்களுள் அரவிந்தர் வேதஉபநிடதங்களில் ஆழ்ந்த பயிற்சி பெற்றவர்; தத்துவ நூல்களிலும் ஆழங்கால் பட்டவர்; ஆங்கிலத்தில் உலகிலேயே அதிக சொற்களைக் கையாண்டவர். தாகூர் கவிதை, நாடகம், கட்டுரை, புதினம், சிறுகதை ஆகிய எல்லா இலக்கியவகைகளிலும் மலையென நூல்களை எழுதிக் குவித்து உயர்புகழ் பெற்றவர். இவர்களுக்குள் தொடர்பு ஏற்படாதிருந்தால் பாரதியின் வேதாந்தப் பாடல்களும் கண்ணன் பாட்டும் குயில் பாட்டும் பகவத்து கீதை முன்னுரையும் தோன்றியிருக்குமா என்பது ஐயத்திற்குரியதே. பாரதி அரவிந்தர் இலக்கிய உறவில் நாம் காண்பது தாக்கம் ஆகும். ஆனால், பாரதி தாகூர் உறவு இத்தகையதன்று; அவர்கள் எழுத்துகளில் காணப்படும் ஒற்றுமைகள் எல்லாம் இந்திய நாட்டிற்குப்பொதுவான அறிவுலகிலிருந்து பெறப்பட்டவை; தாகூரின் கல்வியும் புகழும் பாரதிக்கு ஓர் உந்து திறனாக (inspiration) இருந்தது.

அவரது கவிதைகளில் தாகூரின் முத்திரையைக் காணமுடியாது. இவ்விலக்கிய உறவை ஏற்பு(reception) என்றே சொல்ல வேண்டும்.மேலைக் கவிஞர்களோடும் ஏனைய இந்திய இலக்கியப்படைப்பாளிகளுடனும் எத்தகைய உறவு கொண்டிருந்தாலும் பாரதி தனக்கென அமைந்த மேதைமையும் படைப்புத்திறனும் கொண்டவராயிருந்ததால் தான் பெற்றதை யெல்லாம் தனதாக்கி மாக்கவியாக முடிந்தது.

(தொடரும்)

 

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 10/ 69)



Tuesday, April 06, 2021

மேலை நோக்கில் தமிழ்க்கவிதையைக் காணும் பேரா.ப.மருதநாயகம்(உஊ) – இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

 

அகரமுதல




(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

7/ 69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 8/ 69

 

பாரதியின் புதுமைப்பெண் குறித்துப் பதினேழாவது கட்டுரையை அளித்துள்ளார்.

நாட்டு விடுதலையில் வேட்கை கொண்டிருந்து பாரதியார் பெண்ணுரிமை பேசுவதிலும் பெருமகிழ்வு கொண்டிருந்தார் என்பதை இக்கட்டுரையில் விளக்குகிறார்.

பெண்களைப் பழித்தும் தூற்றியும் அவர்களுக்குக் கல்வியும் பிற நலன்களும் நல்காது அடிமைப்படுத்திக் குழந்தை மணம் மூலமும் கைம்பெண் மறுமணம் மறுத்ததன்மூலமும் சொல்லொணாக் கொடுமைக்கு உட்படுத்தியிருந்ததைக் கண்டு மனம் புழுங்கினார். பெண்களின் நிலை பற்றிய தமது கருத்துகளைக் கவிதைகளிலும் கட்டுரைகளிலும் தெளிவாக்கினார். பெண்ணுரிமைபற்றிப் பேசிய காந்தியடிகளும் விவேகானந்தரும் இவரது மதிப்பிற்குரியவர்கள். எனினும்  பெண்களின் நலனுக்கு எதிராக அவர்கள் பேசினால் உடன் எதிர்க்கத் தயங்கவில்லை.

கைம்பெண் மறுமணம்பற்றிச் சிந்திக்காமல் இருப்பது நல்லதென்று காந்தியடிகள் கூறியதற்குக் காந்தியடிகளைக் கண்டித்தார் பாரதியார். பெண் விதவைகளின் தொகையைக் குறைக்க வழி கேட்டால், சிரீமான் காந்தி ஆண் விதவைகளின்தொகையை அதிகப்படுத்த வேண்டும் என்கிறார் எனக் கேலி கூறிக் கண்டித்தார்.

மேல் சாதியாருக்குள்ளே ஆண்களின் தொகையைக் காட்டிலும் பெண்களின் தொகை அதிகமாக இருக்கிறது. இதனால், ஒவ்வொரு கன்னிகைக்கும் தனிதனிக் கணவன் கிடைப்பது அரிதாக இருக்கையில் ஒருத்திக்கே ஒருவர்பின் ஒருவராக இரண்டு  மூன்று கணவர் கிடைப்பது எப்படி என்று விவேகானந்தர் கேட்டபொழுது பாரதி சீறினார். விவேகானந்தர் மிக நீசத்தனமான வழக்கமொன்றுக்குத் தம்மையறியாமல் பொய்முகாந்தரம் கூறத் தலைப்பட்டிருக்கிறார் என்று சினந்தார்.

இக்காலப் பெண்ணியலாளர்க்குப் பாரதியின் பெண்ணுரிமைச் செயல்பாடுகள் நிறைவளிக்காமல் போகலாம். ஆனால், அக்காலத்தில் தொலைநோக்குடன் பெண்ணுரிமைச் செயல்பாடுகளில் அவரது பங்களிப்பை யாரும் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது என்கிறார்.

பத்தினின் உரையாடலியம் என்பது பதினெட்டாவது கட்டுரை.

இரசிய அறிஞர் மிக்கேல் பத்தின்(Mikhail Bakhtin) இருபதாம் நூற்றாண்டு இலக்கியக் கோட்பாட்டில் தனியிடம் பெறுபவர். இருபதுகளிலும் முப்பதுகளிலும் இவர் எழுதிய கருத்தாழமிக்க இலக்கியக் கோட்பாட்டுப் படைப்புகள் அவற்றின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பால் எண்பதுகளில் புகழ் பெற்றன. புதினவகைக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது என்பது அவர் நம்பிக்கை.  புதினங்களில் குறிப்பிடத்தக்க இடம் உரையாடல்களுக்கு உண்டு. அந்த வகையில் இவர் சுட்டும் உரையாடலியம் இக்கட்டுரையில் விளக்கப்படுகிறது.

சிலப்பதிகாரம் ஒரு நாவல் காப்பியம் என்பது பத்தொன்பதாவது கட்டுரை.

உலகக்காப்பியங்களில் முதல்நிலையான தனித்தன்மை உடையது சிலப்பதிகாரம். இதன் புதுமை, புதினத்தன்மை ஆகியவை குறித்து இக்கட்டுரையில் பேரா.ப.ம.நா. விளக்ககிறார்.

இளங்கோ அடிகளின் சிலப்பதிகாரம், கட்டமைப்பு, பாடுபொருள், காப்பியக் கூறுகள்  ஆகிய யாவற்றிலும் சமற்கிருதம், மேலைநாட்டுக் காப்பியங்களிலிருந்து பெரிதும் வேறுபட்டிருப்பதைப் பல நூல்களும் கட்டுரைகளும் தெரிவித்துள்ளன. உ.வே.சா. முத்தமிழும் கொண்டு விளங்குதலின் இயலிசை நாடகப் பொருள்தொடர் நிலைச்செய்யுளென்றும் நாடகஉறுப்புகளை உடைத்தாதலின் நாடகக் காப்பியமென்றும் பெயர் பெறும் என்பார். இத்தகைய சிறப்பு மிக்க சிலப்பதிகாரத்தைப் புதினக் கூறுகள் உள்ளமையால் புதினக் காப்பியம் என்கிறார்.

சிலப்பதிகாரத்தில் மங்கல வாழ்த்துப்பாடல் முதல் இறுதியிலுள்ள வரந்தருகாதை வரை  நாட்டார் வழக்காறு இடம் பெற்றுள்ளது. தொன்ம நிகழ்ச்சிகளையும் அன்றாட வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளையும் கூறும் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் இடம் பெறுகின்றன. நாட்டுப்புற மக்களின்நம்பிக்கைகளும் ஆசைகளும் இன்ப துன்ப வுணர்வுகளும் அவர்கள் வழிபடும் சிறு தெய்வங்களும் அவர்களது பண்பாட்டைக் காட்டும் பழக்க வழக்கங்களும் உயர் குடுமு்பத்தார் வாழ்க்கைக்கும் பண்பாட்டிற்கும் அளிக்கப் பெற்றுள்ள முதன்மையைப் பெறக்காணலாம்.சிலப்பதிகாரம் பாடவும் ஆடவும் அமைந்த காவிய நாடகமாகத்திகழ்கிறது.

இவ்வாறு தெரிவிக்கும் பேரா.ப.ம.நா. இளங்கோ அடிகள் பத்தினின் புதினக் கோட்பாட்டைப் பொய்யாக்கும் வண்ணம் காப்பியத்தைப் புதினப்பங்கில் படைத்துள்ளதாக விளக்குகிறார். பத்தின் புதினம் இக்கால வாழ்க்கையோடு தன்னை இரண்டற  இணைத்துக் கொண்டுள்ளதென்று கூறுகிறார். ஆனால், இளங்கோ அடிகள் தம் காப்பியத்தில் காப்பியக் கூறுகளோடு பாமர இலக்கிய வகைகளின் கூறுகளையும் முருகியல் இன்பம்மிகும் வகையில் சேர்த்துச் செய்துள்ளார். மேலை இலக்கியங்கள் பலவற்றில் ஆழங்கால்பட்டவரான பத்தினுக்குக் கி.பி.இரண்டாம் நூற்றாண்டிலேயே புரட்சிக் காப்பியமான சிலப்பதிகாரம் தோன்றியதை அறியும் வாய்ப்பு கிட்டாமல் போயிற்று. அவர் இதனை அறிந்திருந்தால், தாசுட்டாவெசுக்கியின் புதினங்களைப் போன்று இளங்கோ அடிகளின் காப்பியத்தையும் உச்சி மீது வைத்துக் கொண்டாடி இருப்பார். குறிப்பாக, இந்திர விழா ஊரெடுத்த காதை, வேட்டுவ வரி, ஆய்ச்சியர் குரவை, குன்றக் குரவை ஆகியவற்றின் பாடுபொருள்கள் புதினத்தன்மையுடன் விளங்குவதைப் பத்தின் பெருமகிழ்வுடன் குறிப்பிட்டு இருப்பார்.  இவ்வாறு சிலம்பின் புதின இயல்பைக் கூறும் பேரா.ப.ம.நா. சிலப்பதிகாரம் ஒரு புதினக் காப்பியம் எனச் சிறப்பாக விளக்குகிறார்.

இருபதாவதாகப் ‘புதிய வரலாற்றியம்’ என்னும் கட்டுரையை அளித்துள்ளார்.

புதிய வரலாற்றியம்(The New Historicism) என்பது 1952இல்  அமெரிக்கப் பேராசிரியர் கிரீன்பிளாட்டு(Greenblatt) என்பவரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட திறனாய்வுப் பார்வை. இது மனித இயல் கல்விக்குப் புது வலு தந்தது; எண்பதுகளில் இதன் செல்வாக்கு வியத்தகு அளவில் பரவியது; இலக்கியம், குமுகாய வரலாறு, கலை வரலாறு, படக்கலைக்கல்வி முதலிய அறிவுத் துறைகளிலெல்லாம் தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியது; இதனால் சிதைவாக்கத் திறனாய்வின் புகழ் (Deconstruction) மங்கத் தொடங்கியது. இவ்வாறு கூறும் பேரா.ப.ம.நா. புதிய வரலாற்றியம் குறித்து நமக்கு நல்லதோர் அறிமுகத்தை இக்கட்டுரையில் தருகிறார். இதன் நிறைகுறைகளைக் காலம் செல்லச் செல்லத்தான் தெளிவாக உணரமுடியும் என்றும் தெரிவிக்கிறார்.

பெண்கொலை புரிந்த நன்னன் குறித்து இருபத்தோராவது கட்டுரையை அளித்துள்ளார்.

‘இந்து’ ஆங்கில நாளிதழில் 20.10.1996 அன்று வெளிவந்த ஆனைமலை மசானி அம்மன்கோயிலில் உள்ள கல்வெட்டுப்றறிய செய்தியின் தொடர்ச்சியாக இக்கட்டுரையை அளித்துள்ளார். இரவி ஆறுமுகம் என்பார் அக்கல்வெட்டுச் செய்திக்கும் பரணரின் குறுந்தொகைப்பாடல் ஒன்றிற்கும் உள்ள ஒற்றுமையைச் சுட்டிக்காட்டியிருந்தார். கல்வெட்டின்படி, கொங்குநாட்டைச்சேர்ந்த ஆனைமலையின் தலைவன் நன்னன் கொன்ற குற்றமற்ற பெண்ணொருத்தியின் நினைவாகக் கட்டப்பட்ட கோயில் இஃது எனத் தெரிய வந்துள்ளது.

நன்னனூர் என்றும் உம்பற்காடு என்றும் வழங்கப்பெற்ற ஆனைமலையில் ஆற்றங்கரையில் நன்னன் ஒரு மாமரத்தைப் போற்றி வளர்த்து வந்ததாகவும் அதன் பழத்தைத் தின்பார் கொடிய தண்டனைக்கு ஆளாவர் என்று ஆணை பிறப்பித்திருந்ததாகவும் ஆற்றில் குளித்துக் கொண்டிருந்த ஓர் இளம்பெண் நீரில் தானாக விழுந்து மிதந்து வந்த பழத்தைத் தின்றதாகவும் இதனை அறிந்த நன்னன் அவளைக் கொல்ல முடிவு செய்ய அவளது தந்தை பெண்ணின் எடைக்கு எடை தங்கத்தால் சிலையும் 81 ஆண் யானைகளும் தர முன்வந்ததாகவும் அதற்கும் உடன்படாது நன்னன் பெண்ணைக் கொன்றதாகவும்  வரலாற்றுச் செய்தி உள்ளது. இது கி.மு.500 இல் நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்று கருதுவர்.

குறுந்தொகையின் 292ஆம் பாடலில்

பெண்கொலை புரிந்த நன்னன் போல

என உவமை வழி இச்செய்தி தெரிவிக்கப்படுகிறது.

(தொடரும்)

– இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்