தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 3/3 – மறைமலை இலக்குவனார்

அகரமுதல 149, ஆவணி 12, 2047 / ஆக.28, 2016

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      28 ஆகத்து 2016      கருத்திற்காக..

(தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 2/3  தொடர்ச்சி)

தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 3/3

  தி.மு.க.ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றது, அரசு இலச்சினையில் விளங்கும் ‘சத்ய மேவ சயதே’ என்னும் இந்தித்தொடரை உடனே அகற்றி “வாய்மையே வெல்லும்” என்னும் தொடரை அறிமுகப்படுத்துமாறு அறிவுறுத்தியவர் இலக்குவனாரே. சத்தியம் என்பதனை உண்மை என்றே மொழியாக்கம் செய்திருக்கவேண்டும் எனச் சிலர் குறிப்பிட்டனர். ஆனால் மூதறிஞர் இராசாசி ‘வாய்மை’என்பதே பொருந்தும் எனக் கூறினார்.

  தி.மு.க.ஆட்சிப் பொறுப்பேற்று விட்டதால் உடனே அனைத்துக் கல்விநிறுவனங்களிலும் தமிழையே பயிற்சிமொழியாக ஆக்கவேண்டும் என இலக்குவனார் வலியுறுத்திய வேளையில் அப்போதைய கல்வியமைச்சர் நாவலர் ஆங்கிலத்தை அகற்றுவதற்கு முப்பது ஆண்டுகள் ஆகும் என விடையளித்தார். தமிழ்  நாவலராகத் திகழவேண்டியவர் ஆங்கிலக் காவலராகச் செயற்படலாமா என அமைச்சரிடம் நேருக்கு நேர் நேர்படக்கூறியதால் இலக்குவனார் தம் பதவியை இழந்தார்.

  1968-ஆம் ஆண்டு சென்னையில் நடைபெற்ற இரண்டாம் உலகத்தமிழ் மாநாடு, அறிஞர் அண்ணா அவர்களின் மேற்பார்வையில் நடந்து வரலாற்றுப் புகழ் பெற்றது. (மெரீனாக்) கடற்கரையில் தமிழ்ச்சான்றோர்களின் சிலைகள் நிறுவப்பட்டன; பூம்புகார்த் திடலில் நாள்தோறும் கருத்தரங்கமும் கவியரங்கமும் பட்டிமன்றமும் நாடகங்களும் நடைபெற்று மக்கள் உள்ளத்தில் தமிழ் மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தின

 அதே வேளையில் சென்னைப்பல்க்லைக்கழகத்தின் பட்டமளிப்பு விழா மண்டபத்தில் உலகெங்குமிருந்து அறிஞர்கள் கூடிப் பல ஆய்வுக்கட்டுரைகளை வழங்கியும் விவாதித்தும் வந்தனர்.

 ஆய்வரங்கின் முதல் நாள் முதல் கட்டுரை ழீன் பீலியோசா என்னும் பிரெஞ்சு அறிஞரால் படிக்கப்பட்டது. நடப்பது உலகத்தமிழ் மாநாடு; கட்டுரையோ ஆங்கிலத்தில்; அதன் நோக்கமோ சமற்கிருதத்திற்கு முதன்மை வழங்குவது!

 இந்தியாவில் சமற்கிருதம்தான் ஆட்சிமொழியாக இருந்தது என அந்த அறிஞர் குறிப்பிட்டிருந்தார். இலக்குவனார் எழுந்தார். ”ஐயா! சமற்கிருதம் ஆட்சிமொழியாக இருந்தது எனக் கூறினீர்கள்’ எந்த நூற்றாண்டில் எந்த மன்னர் ஆட்சியில் எந்தப் பகுதியில் எனத் தெளிவுபடுத்துகிறீர்களா?” என்பதே அந்த வினா.

 அந்த மாநாட்டின் முதல் வினா அதுதான். கட்டுரையாளரால் விடையிறுக்க முடியவில்லை. தாள்களைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தார்; மீண்டும் அந்த வினாவைக் கேட்குமாறு கூறினார். இலக்குவனாரும் கேட்டார். இந்த முறையும் விடை வரவில்லை. அந்த அமர்வு முடிவுற்றது.

 கருத்தரங்கின் மூன்றாம் நாள் ஐராவதம் மகாதேவன் என்னும் இந்திய ஆட்சிப்பணி அலுவலர்(அப்போது உணவுத்துறைச் செயலர்) வழங்கிய கட்டுரையில் தமிழுக்கு எழுத்துகள் தோன்றியது கி.பி.இரண்டாம் நூற்றாண்டில்தான் என்பது கட்டுரையின் சாரம். இலக்குவனார் விடுவாரா? கி.மு.ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த தொல்காப்பியத்தை அடிப்படையால்கக் கொண்டு கட்டுரையாளரின் கருத்துப் பிழையைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

 இவ்வாறு ஆய்வரங்குகளில், மக்கள் மன்றங்களில், கல்விக்கூடங்களில் என வாய்ப்புக் கிட்டும் இடங்களில் எல்லாம் தமிழின் தலைமைப்பண்பை உணர்த்தவும் தமிழுக்கு நிகழும் தீங்குகளைக் கடிந்து களைந்திடவும் வாழ்நாளெல்லாம் பாடுபட்டவர் இலக்குவனார்.

  அவருடைய கொள்கைவீறும் போர்ப்பண்பும் எந்த இடத்திலும் நிலையாகப் பணிபுரிய இயலாச் சூழலை ஏற்படுத்தின. அமைதியாகக் குடும்பவாழ்வு நிகழ்த்தும் வாய்ப்பின்றிக் காலமெல்லாம் ஊர்விட்டு ஊர் பெயர்ந்து நிறைந்த மக்கட்செல்வத்துடன் அல்லலுற்றாலும் தமது தமிழியக்கப் போரை நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை. தி.மு.க.ஆட்சியிலும் அவருக்குத் தொல்லைகள் ஓய்ந்தபாடில்லை. ஐந்தாண்டுக் காலம் மாநிலக்கல்லூரியில் அவரைத் தலைமைப் பேராசிரியராகப் பணியமர்த்துமாறு அறிஞர் அண்ணா பரிந்துரைத்த பின்னரும் அப்போதிருந்த கல்வியமைச்சரும் உயர் அலுவலர்களும் அவரை ஓராண்டிலேயே பணிநீக்கம் செய்துவிட்டனர். தமது சொந்த முயற்சியால் ஐதராபாது உசுமானியப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்ப்பேராசிரியராகப் பணி ஏற்றார் இலக்குவனார்.

  1968-ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் அவர் ஐதராபாது சென்றபோது அங்கிருந்த தமிழர்கள் கண்ணீர் மல்க வரவேற்றார்கள். காலமெல்லாம் திராவிட இயக்கக்கோளரியாகச் செயற்பட்ட செந்தமிழ் அரிமா இலக்குவனார், தி,மு.க.ஆட்சி மலர்ந்த சூழலிலும் பிழைப்புக்காக ஐம்பத்தைந்து அகவையில் வெளி மாநிலத்திற்கு வரவேண்டுமா என்னும் வினா அவர்கள் நெஞ்சைப் பிழிந்தது.

  கனிந்த நட்பும் ஆழ்ந்த அன்புள்ளமும் கொண்ட அறிஞர் அண்ணா அவர்கள்  விரும்பியபோதும், இலக்குவனார் தமிழக அரசுப்பணியில் திகழ்வதை ஏனையோர் விரும்பாத சூழலில் அண்ணாவுக்கு மனச்சோர்வு அளிக்காத வண்ணம் தமிழ்நாட்டை விட்டே வெளியேறுவது இலக்குவனாருக்குப் பிடித்திருந்தது. தமது பெரிய குடும்பத்தைப் பிரிந்து இரண்டாண்டுகள் ஐதராபாது நகரில் இருந்த இலக்குவனார் அங்கும் தமிழ்ப்பணிகள் ஆற்றினார்.

  தி.மு.க.ஆட்சியைப்போல ஐதராபாது உசுமானியாப் பல்கலைக்கழகம் ஒராண்டுப் பணியுடன் விரட்டிவிடவில்லை. ஐந்தாண்டுகள் வாய்ப்பு அளித்தது. ஆனால் அகவை மூத்தநிலையில் குடும்பத்தைப் பிரிந்து வெளிமாநிலத்தில் நெடுநாள்கள் இருக்க இயலாமல் இரண்டாண்டுகள் சென்றதும் 1970 சூன் திங்களில் தமது பணியைத் துறந்தார். 1970 திசம்பர் வரை நாகர்கோவில் தெ.தி.இந்துக்கல்லூரியில் முதல்வர் பணியாற்றினார்.

  அங்கிருந்து ஓய்வு பெற்றபின் மீண்டும் ‘குறள்நெறி; இதழை நடத்தினார்; தமிழ்க்காப்புக்கழகப் பணிகளைத் தொடர்ந்தார். தி.மு.க.ஆட்சி தமிழுக்கு எதுவும் செய்யவில்லை என்னும் மனக்கசப்பில் இருந்தவர் அண்ணா தி.மு.க. நிறுவிய எம்ஞ்சியார். அவர்களுடன் இணைந்தார். ஆனால் அவரது தமிழியக்கப் பணிகளுக்கு அரசியல் சூழல் இயைந்துவரவில்லை.

 தாம் இறக்கும்வரை இலக்குவனார் தமிழ்வளர்ச்சியே தம் வளர்ச்சியாகக் கருதிப் பணிவாய்ப்பையோ பொருள்வளத்தையோ கருதாது தமிழ் உரிமைப் போர்ப் படைத்தலைவராக—தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளியாகத் திகழ்ந்தார்.

தமிழியக்கநூற்றாண்டு கொண்டாடும் இவ்வேளையில் அவரது போர்ப்பண்பைப் பின்பற்றி நாம் உழைத்தால் தமிழ் மீண்டும் தலைமையேற்குமாறு செய்யலாம் அல்லவா?

பேரா.முனைவர் மறைமலை இலக்குவனார்

தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 2/3 – மறைமலை இலக்குவனார்

அகரமுதல 149, ஆவணி 12, 2047 / ஆக.28, 2016

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      28 ஆகத்து 2016      கருத்திற்காக..

(தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 1/3  தொடர்ச்சி)

தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 2/3

  1933-ஆம் ஆண்டில் திருவையாறு அரசர் கல்லூரிப் புலவர் மாணாக்கராக இருந்தபோதே ‘எழிலரசி’என்னும் குறுங்காப்பியத்தை இயற்றி வெளியிட்டார் இலக்குவனார். 1930களில் புரட்சிக்கவிஞர் படைத்த கவிதைகளிலும் குறுங்காப்பியங்களிலும் வடமொழியின் வாடை தூக்கலாக இருந்தது. ஆனால் இலக்குவனாரின் “கதைபொதி பாட்டு” முற்றும் தனித்தமிழாலேயே இயன்றது.

  1936-இல் தஞ்சை நாட்டாண்மைக் கழகப் பள்ளிகளில் தமிழாசிரியராகப் பணியேற்ற இலக்குவனார் தாம் பணியாற்றிய பள்ளிகளிலெல்லாம் தொல்காப்பியர் விழா, திருவள்ளுவர் விழா, இளங்கோவடிகள் விழா, ஔவையார் விழா எனப் புலவர்விழா நடத்தித் தமிழின் மாண்பையும் தமிழரின் நாகரிகச் சிறப்பையும் திருக்குறளின் பெருமையையும் மாணவர்கட்கு மட்டுமின்றிப் பெற்றோர்க்கும் உணர்த்தினார். 1937-இல் இரட்டையாட்சி முறையில் சென்னைச் சட்டமன்றத் தேர்தலில் நின்று காங்கிரசு வெற்றி பெற்றதும் இலக்குவனார் பணியாற்றிய ஊர்களிலெல்லாம் காங்கிரசார் இலக்குவனார் நடத்திய தமிழ்விழாக்களில் கலகம் செய்தனர். அவர் எந்த ஊரிலும் தொடர்ந்து பணியாற்றமுடியாத சூழலை ஏற்படுத்தினர்.

  1953-ஆம் ஆண்டில் அப்போது சென்னை மாநில ஆளுநராக இருந்த சிரீபிரகாசா என்பவர் தமிழ்ப்பெண்களைத் தரக்குறைவாகப் பேசிவிட்டார். அப்போது அரசியல் கட்சிகள் கூட வாளாவிருந்துவிட்டன. இலக்குவனார் தாம் நடத்திய ‘திராவிடக்கூட்டரசு’ என்னுமிதழில் தமிழ்ப்பெண்களைப் பழித்த ஆளுநருக்குக் கடுமையான கண்டனம் தெரிவித்து எழுதினார்.

  1959-ஆம் ஆண்டு இளங்கலை-சிறப்பு (பி.ஏ.ஆனர்சு) முறை மாறி எம்.ஏ.பட்டம் அறிமுகாகும் கல்விச்சூழலில் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்முதுகலை(எம்.ஏ.) கிடையாது என அரசர் முத்தையா(ச்செட்டியார்) அறிவித்துவிட்டார். தமிழில் படித்தால் வேலை கிடைப்பதில்லை, எனவே தமிழ்ப்பட்ட வகுப்புகளும்  தேவையில்லை என்பது அரசர் கருத்து. அந்த நேரத்தில் புதுக்கோட்டை அண்ணலார் பு.அ.சுப்பிரமணியனார் அவர்களின் மணிவிழாவுக்கு அரசர் முத்தையா(ச் செட்டியாரும்) வந்திருந்தார்; இலக்குவனாரும் வந்திருந்தார். புரட்சிக்கவிஞர் முதலான தமிழகத்தின் அனைத்துத் தமிழறிஞர்களும் கூடியிருந்த அந்த மண்டபத்தில் தமிழ்ப்பாடப்பிரிவை நீக்கிவிடுவதாக அரசர் கூறியது தவறு எனக் கூறிய இலக்குவனார் தமிழுக்காகவே அண்ணாமலையரசர் தொடங்கிய பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழை நீக்கப்போவதாகச் சொன்ன முத்தையா(ச் செட்டியார்) மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டுமெனவும் வலியுறுத்தினார்.

  தமிழ்ச்சான்றோர் ஒருவரைப் பாராட்டவந்த தம்மிடம் இந்தச் செய்திகளைக் கூறியது இலக்குவனாரின் பிழையெனச் சீறிய அரசர் தாம் ஒருபோதும் மன்னிப்புக் கேட்கப் போவதில்லையெனவும் கூறினார். தமிழ்ச்சான்றோருக்கு எடுத்த விழாவில் தமிழ்நலன் குறித்துப் பேசுவது பொருத்தமானதே என விடையளித்த இலக்குவனார், அரசர் முத்தையாச் செட்டியார் தமது பிழையை உணர்ந்து அதற்கு வருத்தம் தெரிவிக்கவும் தமிழை ஒருபோதும் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து நீக்கமாட்டேன் என உறுதியளிக்கவும் இந்த மேடையே சாலச் சிறந்த இடம் என வாதிட்டார்.

  அப்போது அங்கிருந்த பாரதிதாசனாரும் இலக்குவனாருடன் சேர்ந்துகொள்ளவே வேறுவழியின்றித் தம் தவறுக்கு வருத்தம் தெரிவித்த அரசர், ஒருபோதும் தமிழை நீக்குவதில்லை என உறுதியுமளித்தார்.

 ஆகம உபநிடதங்களைக் காட்டிலும் திருக்குறள் சிறந்ததெனக் கூறிய ஆல்பர்ட்டு சுவைட்சரின் புத்தகத்துக்கு இந்திய அரசு தடைவிதித்தபோது அதனைக் கடுமையாகக் கடிந்துரைத்த இலக்குவனார் அப்போது குடியரசுத் துணைத்தலைவராக இருந்த இராதாகிருட்டிணனே இதற்குக் காரணம் என்பதனையும் அம்பலப்படுத்தினார். ஓரிரு ஆண்டுகளில் தடை விலகியது.

  1942-43 ஆம் ஆண்டு முதல் 1947 வரை நெல்லை இந்துக் கல்லூரியில் தமிழ்ப்பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய இலக்குவனார் தனித்தமிழ்மணம் கமழும் தமிழ்ச்சோலையாக அக் கல்லூரியை மாற்றினார் என்பதை அப்போது அவரிடம் அங்குப் பயின்ற தோழர் இரா.நல்லக்கண்ணு, நினைவில் வாழும் கல்வியாளர், முனைவர்.வேங்கடசுப்பிரமணியன் ஆகியோர் ஆவணப் படுத்தியுள்ளனர்.

  ‘Yes Sir’  என்றும்  ‘Present Sir’ என்றும் ஆங்கிலத்தில் வருகைப்பதிவு கூறிக்கொண்டிருந்த மாணவர்களை “உளன் ஐயா” எனத் தனித்தமிழில் வருகைப்பதிவு அளிக்கச்செய்த ஒரே பேராசிரியர் சி.இலக்குவனார் அவர்களேயாவார். இஃது தமிழ்நாடெங்கும் பரவியது. ”உள்ளேன் ஐயா” என மருவியது.

  தாம் செல்லுமிடமெங்கும் தமிழ்க்கழகம் நிறுவியும் இதழ்கள் நடத்தியும் தனித்தமிழ் மாண்பு, திருக்குறள் நெறி, தொல்காப்பியச் சால்பு ஆகியவற்றைப் பரப்புவதே இலக்குவனாரின் உயிர்மூச்சாக விளங்கியது.

  நெல்லையில் ‘சங்க இலக்கியம்’, விருதுநகரில் ‘இலக்கியம்’ தஞ்சாவூரில் “திராவிடக்கூட்டரசு’, புதுக்கோட்டையில் ‘குறள்நெறி‘  தனிச்சுற்று இதழ், மதுரையில் ‘குறள்நெறி‘ (திங்களிருமுறை) ஆங்கிலத்தில் குறளுக்காக இதழ், தனித்தமிழுக்காக நாளேடு எனச் சோர்வின்றி நடத்திய இலக்குவனாரின் செயல்திறம் காப்பியம் பாடிச் சிறப்பிக்கப்படவேண்டிய ஒன்றாகும்.

  ‘விலைவாசி எதிர்ப்புப்’ போராட்டத்தில் சிறைசென்று மீண்ட அறிஞர் அண்ணாவிடம் 1965 சனவரி முதல் இந்தி ஆட்சிமொழியாக அமர்ந்துவிடுமே, நாம் வாளாவிருக்கலாமா எனத் தூண்டிச் சட்ட எரிப்புப் போராட்டத்துக்கு வித்திட்டவர் சி.இலக்குவனார் அவர்களே.

  தமிழ்ப்பயிற்சிமொழிக்காக தமிழ் உரிமைப் பெரும்பயணத்திற்குத் திட்டமிட்டுத் தமிழர்களின் கவனத்தைக் கவர்ந்து தமிழ்வீறு தழைக்கச் செய்தவர் இலக்குவனாரே. அதற்காக இருமுறை சிறை சென்றவரும் அவரே!

பேரா.முனைவர் மறைமலை இலக்குவனார்

(தொடரும்)
தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 3/3

தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 1/3 – மறைமலை இலக்குவனார்

அகரமுதல 149, ஆவணி 12, 2047 / ஆக.28, 2016

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      28 ஆகத்து 2016      கருத்திற்காக..

தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 1/3

 இயல்பாகத் தமிழுக்கு முதன்மையும் பெருமையும் வழங்கிப் போற்றிவந்த தமிழர் வேற்றவர் மொழியும் பண்பாடும் அறிமுகமான பொழுதில் தமிழின் தனித்தன்மையும் மேலாண்மையும் பின்னுக்குத் தள்ளப்படக்கூடாது என எழுச்சியுடன் இயங்கிய செயல்முறையே தமிழியக்கம் என வரையறை அளிக்கலாமல்லவா? சமணர் நுழைவும் அர்த்தமாகதி, சௌரசேனி முதலான பிராகிருதங்களின் அறிமுகமும் ஏற்பட்டவேளையில்

வடசொற் கிளவி வடவெழுத்தொரீஇ

எழுத்தொடு புணர்ந்த சொல்லாகும்மே

என்று விதி வகுத்த தொல்காப்பியரே முதல் தமிழியக்கப் போராளி. சமற்கிருதத்தின் தோற்றத்திற்கு முன்னமேயே வகுக்கப்பெற்ற இந்த விதி பின்னாளில் சமற்கிருதம் தமிழருக்கு அறிமுகமான வேளையில் தக்கவாறு பயன்பட்டது. கம்பருக்கு இந்தத் தொல்காப்பிய விதியே தமிழ் மணம் கமழக் காப்பியம் படைக்க உதவியது. இன்றளவும் பிறமொழிச் சொற்கள் தமிழ்மை சான்றவகையில் ஒலிபெயர்ப்பதற்குப் பயன்படுகிறது.

  ‘ஆரியம் நன்று; தமிழ் தீது’ என வெறுப்பினை உமிழ்ந்த வேட்கோக் குயக்கொண்டான் என்பவனை “அறம் சேர்க சுவாகா” எனக் கடிந்து அவனது உயிர்போக்கிய நக்கீரர் தமிழியக்கக் களப்போராளி ஆவார். இதனைக் கதை எனச் சிலர் ஒதுக்கினாலும் அங்ஙனம் கதை தொடுக்க முனைந்தவர் உள்ளம் தமிழியக்கக் களப்போர் முழங்கும் மறச் சிறப்புமிக்கது என்பதை மறுக்க இயலுமா?

 தமிழ் என்பது மொழியை மட்டுமின்றி தமிழ்க்காதலையும்(அகத்தையும்) தமிழ் வீரத்தையும்(புறத்தையும்) குறிப்பதாகும். தமிழ்க்காதலை, காதல் மாண்பை ஆரிய அரசன் பிரகத்தனுக்கு அறிவிக்கக் குறிஞ்சிப்பாட்டு பாடிய கபிலர் தமிழியக்கப் பரப்புரையாளர் எனப் போற்றத்தக்கவர் அன்றோ?

  தமிழ் வீரம் வடவருக்குத் தோல்வியையும் அழிவையும் நல்கும் பேராற்றல் என்பதனைச் சேரன் செங்குட்டுவன் வழி உலகுக்குணர்த்திய இளங்கோவடிகள் தமிழியக்கக் களப் போராளி எனக் குறிக்கத்தக்கவர் என்பதை மறுக்கமுடியுமா?

  பல்லவர்கள் பாலியையும் பிராகிருதத்தையும் தலைமேல் தூக்கிக் கொண்டாடியவேளையில் தமிழைப் போற்றி, தமிழால் இறைவனைப் போற்றி, தமிழையே இறைமையாகவும், இறைவனையே தமிழின் வடிவாகப் பாராட்டிப் பாடிய அப்பரும் சம்பந்தரும் சுந்தரரும் தமிழியக்கக் களப்போராளிகள் என வரலாற்றில் அழியா இடம் பெற்றவர்கள். திருக்குறளின் சிறப்பையும் சங்கத் தமிழ் மாண்பையும் வலியுறுத்தும்வகையில் பாசுரங்கள் பாடிய நம்மாழ்வார், பெரியாழ்வார், ஆண்டாள் முதலிய ஆழ்வார்களும் இந்தத் தமிழியக்க அணியைச் சேர்ந்தவர்களே.

  அவ்வப்போது தமிழர் உள்ளங்களில் தமிழ் ஊற்றமும் தமிழ் வீறும் பதியும்வண்ணம் பாடிச் சென்ற சேக்கிழார், குமரகுருபரர், பாம்பன் சுவாமிகள், உமறுப் புலவர், வீரமாமுனிவர் முதலான புலவர்பெருமக்களும் தமிழியக்கச் சான்றோர்களே.

  ஆரியமும் ஆங்கிலமும் தமிழை அடிமைப்படுத்தி வந்தவேளையில் வள்ளலார், மேதை வேதநாயகர், மனோன்மணீயம் சுந்தரனார் ஆகிய சான்றோர்கள் தமிழ்மறுமலர்ச்சி முன்னோடிகளாக விளங்குகின்றனர்.

  பாரதியார், வ.உ.சி,நாவலர் சோமசுந்தரபாரதியார், சுப்பிரமணிய சிவா என  நாட்டுவிடுதலைக்காக உழைத்தவர்கள் தமிழின் விடுதலைக்காகவும் உழைத்தனர்.

  1916-ஆம் ஆண்டு “உற்ற தேகத்தை உயிர் மறந்தாலும்” எனும் வள்ளலாரின் பாடலடியில் தேகம் என்னும் வடசொல் நெருடுகின்றதே, அதற்கு மாற்றாக, யாக்கை எனும் நற்றமிழ்ச்சொல் இடம் பெற்றால் இலக்கணமும் கெடாது, இனிமையும் கூடுமே என்னும் சுவாமி வேதாசலத்தின் சிந்தனை அவரை மறைமலை அடிகள் என மாற்றியது.இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழியக்கம் எழுச்சி பெற வழிவகுத்தது.

  அடிகளாரின் ஓயா உழைப்பும் அதற்கேற்பத் தந்தை பெரியாரின் திராவிட இயக்கம் தமிழியக்கத்தைத் தமிழரின் வாழ்வியக்கமாகக் கடைப்பிடித்த நடைமுறைகளூமே தமிழியக்கவெற்றிக்கு வழி வகுத்தன. எனவே தமிழ்நாட்டு வரலாற்றில் தமிழ் மறுமலர்ச்சி என்னும் நாணயத்தின் இருபக்கங்களாகத் தமிழியக்கமும் திராவிட இயக்கமும் விளங்கின என்னும் உண்மையை மறைத்தலோ மறத்தலோ பெரும்பிழை எனலாம். இன்றைய தமிழியக்க ஆர்வலர் பலர் பெரியாரையும் திராவிட இயக்கத்தையும் பழித்தலும் குறைகூறுவதுமே தமிழியக்கக் கோட்பாடு எனக் கருதிச் செயற்படுகின்றனர்.

  மறைமலையடிகளின் தனித்தமிழியக்கம் பெரியாரின் துணையின்றிப் போயிருந்தால் அறிஞர்தம் இயக்கமாகவே விளங்கி, மக்களின் பின்பற்றுதலின்றிப் போயிருக்கும். ஆனால் தன்மதிப்பு(சுயமரியாதை) கொண்டு தலைநிமிர்ந்து வாழப் பிறமொழி—அதுவும்—வடமொழியின் வல்லாண்மையை வேரறுக்கவேண்டும் என்று பெரியார் அறிவுறுத்தியதாலேயே இராமையா அன்பழகனாகவும் நாராயணசாமி நெடுஞ்செழியனாகவும் சின்னராசு சிற்றரசு ஆகவும் தனித்தமிழில் பெயர்மாற்றம் செய்தனர். இவ்வாறு ஆயிரக்கணக்கானோர் தனித்தமிழில் பெயர் மாற்றம் செய்யத் தூண்டுகோலாக விளங்கிய திராவிட இயக்கம் 1967-இல் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியவுடன் ஆட்சிக்கலைச்சொற்களைத் தமிழாக்கி நாட்டில் தமிழ்மணம் கமழச் செய்தது. இந்த மடைமாற்றம் ஒருவேளை இன்னும் சிறப்புற்றிருக்கலாமே என மனக்குறை கொள்வதை ஏற்கலாம். ஆனால் திராவிட இயக்கத்தின் துணையின்றித் தமிழியக்கம் வேரூன்றியதாகக் கூறுவது வரலாற்றை மறைக்கமுயலும் சூழ்ச்சி என்றே கூறவேண்டும்.

  தமிழின் தனித்தன்மையையும் சொல்வளத்தையும் பொருள்நுட்பத்தையும் முன்னிலைப்படுத்தித் தனித்தமிழியக்கம் அறிஞர்களால் முன்னிறுத்தப்பட்டது. தமிழனின் தன்மதிப்பையும் சாதிவேறுபாடு அகற்றும் சமநோக்கையும் அனைவரையும் தமிழின் பெயரால் ஒன்றுபடுத்தும் உயர்நோக்கையும் பெரியாரியக்கம் வலியுறுத்தியது.

  உயர்சாதி இந்து தன்னொத்தவனைக் காணும்போது ‘நமஃச்காரம்’ என்பதும் பிற்பட்டவர்கள் உயர்சாதியினரைக் காணும்போது ’கும்பிடறேனுங்க சாமி” என்பதும் இசுலாமியர்கள் ‘சலாம்’ சொல்வதும் கிறித்தவர்கள் ‘தோத்திரம்” சொல்லிக்கொள்வதும் வழமைகளாக இருந்தன. பெரியார் அறிமுகப்படுத்திய “வணக்கம்” இத்தனை சாதி சமயவேறுபாடுகளையும் தூக்கி எறிந்த சமநீதிச் சூறாவளியாக விளங்கியது. நமஃச்காரம், சலாம், தோத்திரம் மறைந்தன. தமிழன் தமிழால் ஒன்றுபட்டான். இதுதான் பெரியார் செய்த பெரும்புரட்சி.

  தமக்கு ‘வணக்கம்’ தெரிவித்த பா.வே.மாணிக்க நாயகர் அவர்களைப் பார்த்து தமிழ்த்தாத்தா உ.வே.சா. ”என்ன நாயக்கர்வாள், நீங்களும் இந்த சு.ம.க்கள் மாதிரி வணக்கம்’ என்கிறீர்களே? நமஃச்காரம் என்று சொல்லக்கூடாதா?” என மனக்குறைப்பட்டார் என்பது வரலாறு. சு.ம.,காரர்கள் புகுத்திய ‘வணக்கம்’ சாதி, சமய வேறுபாடுகளைத் தகர்த்தெறியவில்லையா?

  பேராசிரியர் சி.இலக்குவனார் பள்ளிப்பருவத்திலேயே தமது பெயரைத் தமிழ்ப்படுத்திக்கொண்டார். அவரது தலைமுறையைச் சார்ந்த அறிஞர்கள் வரதராசன், இராசமாணிக்கன், சிதம்பரநாதன் என்றிருந்த சூழலில் அவருக்குமட்டும் தனித்தமிழ் நாட்டம் 1920களின் இறுதியிலேயே ஏற்படக் காரணம் என்ன? அக்காலத்தில் சுயமரியாதைக்காரராக விளங்கிய சாமி.சிதம்பரனார் இலக்குவனாரின் ஆசானாகப் பள்ளியிலே விளங்கியதுதான் காரணம். பின்னாளில் மறைமலையடிகளைத் தமது முன்னோடியாகவும் வழிகாட்டியாகவும் ஏற்ற இலக்குவனார் தமிழியக்கத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு களமிறங்கியது சு.ம.இயக்கத்தாலேதான்.

  கல்லூரிமாணவனாக இருந்த காலத்தில் விடுமுறை நாள்களில் சிற்றூர்களுக்குச் சென்று ‘திருக்குறள் பரப்புரை” மேற்கொள்ளவும் இந்தத் தன்மதிப்பு(சுயமரியாதை) இயக்கம்தான் காரணம்.

பேரா.முனைவர் மறைமலை இலக்குவனார்

(தொடரும்)

(தமிழியக்கத் தலைமைப் போராளி இலக்குவனார் 2/3)