எல்லீசின் திருக்குறள் விளக்கமும் சிலம்பின் ஒலியும் – ப.மருதநாயகம்

 

அகரமுதல

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      05 June 2021      No Comment

 (தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 64/69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

65/69

எல்லீசின் திருக்குறள் விளக்கக் கையெழுத்துப்பிரதி / The Ellis’ Manuscript(2009)

தமிழார்வலராகவும் திருக்குறள் ஈடுபாட்டாளராகவும் இருந்தவர் இங்கிலாந்தில் இருந்து இங்கே அதிகாரியாக வந்த எல்லீசர்(F.W.Ellis). இவருடைய திருக்குறளின் முதல் 13 அதிகாரங்களின் மொழி பெயர்ப்பைச் சென்னைப்பல்கலைக்கழகம் ‘திருக்குறள் விளக்கம்’ என்னும் பெயரில் வெளியிட்டது. இளம் அகவையிலேயே அவர் இறந்துவிட்டதால் (அல்லது இறக்கும்படிச் செய்யப்பட்டதால்) அவர் விட்டுச்சென்ற கையெழுத்துப் படிகளை அறிஞர் போப்பு இங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று பாடிலியன் (Bodleian) நூலகத்தில் சேர்த்தார். இதனைக் கேள்விப்பட்ட பேராசிரியர் ப.மருதநாயகம் அங்கே சென்று அக்கையெழுத்துப் படியை ஆராய்ந்தார். அதில் மேலும் மூன்று அதிகாரங்களுக்கு அவருடைய ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும் விளக்கக் குறிப்புகளும் இருக்கக் கண்டார். அவற்றை ஒளிப்படி எடுத்து நம் நாட்டிற்குக் கொண்டுவந்தார். அதற்கு ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் முன்னுரைகள் எழுதி வெளியிட்டார். அதுவே இந்நூல்.

முன்னுரையில் தமிழின் தனிச்சிறப்பை உணர்த்தும் எல்லீசரின் வரிகளைப் பின்வருமாறு பேரா. ப.மருதநாயகம் குறிப்பிட்டுள்ளார்: :கால்டுவெல் திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம் எனும் புகழ்வாய்ந்த நூலை வெளியிடுவதற்கு அரை நூற்றாண்டிற்கு முன்னரே திராவிட மொழிகளின் தனித்தன்மை பற்றிய கருத்து எல்லீசால் அறிவிக்கப்பட்டது. தென்னிந்திய மொழிகள் யாவும் சமற்கிருதத்திலிருந்து தோற்றம் பெற்றவை என்ற எண்ணம் வேரூன்றியிருந்த காலத்தில் அவற்றை முறையாகக் கற்ற எல்லீசு, “தமிழ், தெலுங்கு,மலையாளம், கன்னடம் ஆகிய மொழிகள் சமற்கிருதத்திலிருந்து பெறப்பட்டவையல்ல; அவற்றின் வாழ்வுக்கு அது தேவையற்றது. அவை ஒரு தனி மொழிக் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவை; சமற்கிருதம் அக் குடும்பத்தோடு பின்னால் கலந்து விட்டாலும் அதற்கு அக்குடும்பத்தோடு நெருங்கிய உறவு கிடையாது” (ப.V) என்று தெளிவாக அறிவுறுத்தினார். தமிழின் தொன்மையைக் கண்டறிந்த எல்லீசுக்குத் தமிழ் இலக்கியங்களின் பெருமையை உணர்வதும் எளிதாயிற்று. ஆக்குசுபோர்டு பல்கலைக்கழகத்து நூலகமான பாடிலியன் நூலகத்திலுள்ள அச்சேறாத கட்டுரையொன்றில், தமிழுக்கும் ஈபுரு மொழிக்குமுள்ள ஒற்றுமைகளைச் சுட்டும் எல்லீசு மனிதவாழ்வுபற்றிய நூல்கள் தமிழில் உள்ள அளவு வேறுஆசிய மொழி எதிலும் இல்லையென்று தெரிவிக்கிறார்.”

அல்லும் பகலும் தேடித்தேடித் தமிழ்ச்சுவடிகளை அச்சேற்றிய உ.வே.சா. அவர்கள் சில பாடல்களில் பாடபேதமுள்ள சொற்களை அச்சேற்றியிருப்பார். அவற்றைப் பாடபேதக் குறிப்புகளிலும் சுட்டிக்காட்டியிருக்க மாட்டார். அவற்றில் ஒன்று, புறநானூற்றுப்பாடல் 34இல்  இடம் பெறும்

“பார்ப்பார்த் தப்பிய கொடுமையோர்க்கும்“

என்னும் அடியாகும். எல்லீசரின் மேற்கோளில் இவ்வடி

“குரவர்த் தப்பிய கொடுமையோர்க்கும்” என இடம் பெற்றிருக்கும்.

இவ்வாறு எல்லீசரின் மேற்கோள் வரிகள் நமக்குப் பயனுள்ள வகையில் அமைவதைச் சுட்டிக்காட்டியிருப்பார்.

சிலம்பின் ஒலி: ஆறு பரல்கள்(2010)

நூலில் ஆறு கட்டுரைகளை  அளித்துள்ளார். காளிதாசன் பாடல்களில் சிலம்பு ஒலிப்பதை முதல் கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறார். இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தையும் கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் கிரேக்கத்தில் சாபக்கிளீசு(Sophocles) எழுதிய ஆந்திகொனி (Antigone)யையும் ஒப்பிட்டு அடுத்த கட்டுரை அமைகிறது. உருசிய அறிஞர் பகுதின்(Bakhtin) கருத்துகள் அடிப்படையில் கட்டமைப்பு, பாடுபொருள், காப்பியக்கூறுகள் யாவற்றிலும் பிறநாட்டுக் காப்பியங்களிலிருந்து வேறுபட்ட சிறந்த காப்பியமாகச் சிலப்பதிகாரம் உள்ளது என்பதை மூன்றாவது கட்டுரை நிறுவுகிறது.

நான்காம் கட்டுரையில் சிலப்பதிகாரம் குறித்த அடியார்க்கு நல்லாரின் திறனாய்வுகளையும் ஐந்தாம் கட்டுரையில் சிலம்பில் தெ.பொ.மீ. காணும் புதுமைகளையும் விளக்குகிறார். இறுதிக் கட்டுரையில் சிலப்பதிகாரத்திற்கு இராமச்சந்திர தீட்சிதர், அலெயின் தேனியலு(Alain Sanie’lou), ஆர்.பார்த்தசாரதி ஆகியோர் அளித்துள்ள ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புப் போக்குகள் குறித்து விளக்குகிறார். அம்மூன்று மொழிபெயர்ப்புகளும் செய்துள்ள மன்னிக்க முடியாத தவறுகள் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன. நிறைவாக, “இம்மூவரின் மொழி பெயர்ப்புகளும் மூலத்தின் சிறப்பு பிற மொழியாளர்க்கு உணர்த்தப் பெறவேண்டும் என்றெண்ணும் தமிழ் ஆர்வலர்களுக்கு வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக மன நிறைவு அளிப்பன அல்ல. மூவரில் ஒருவரும் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் ஆழ்ந்த பயிற்சி உடையவர் அல்லர்; தமிழ்மொழி, தமிழ் இனம், தமிழ் இலக்கியம், தமிழ்ப்பண்பாடு ஆகியவற்றில் முழு ஈடுபாடு கொண்டவர் அல்லர். பழந்தமிழ் இலக்கியப் புலமையும் ஆழமான ஆங்கில அறிவும் உண்மையான தமிழ்பற்றும் உடைய ஒருவர் சிலப்பதிகாரத்தை ஆங்கிலக் கவிதை நடையில் தர முன்வர முனைதல் வேண்டும்” எனச் சிறப்பாகத் தொகுத்துத் தந்துள்ளார். இத்தகையவர்களுக்கே நாம் மொழி பெயர்ப்புப் பணிகளை ஒப்படைக்க வேண்டும். இத்தகையோரின் மொழிபெயர்ப்புகளையே நாம் போற்ற வேண்டும்.

(தொடரும்)

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 66/69)

ஆதித்த காிகாலனைப் பிராமணர்களே கொன்றனர்!

 அகரமுதல

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      01 June 2021      No Comment

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 60 / 69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

61 / 69

கவிதைத் திறவுகோல்

The Treasure–Trove of Time and the Verse–Key: An English Translation of Kalaignar Karunanidhi’s காலப் பேழையும் கவிதைச் சாவியும்(2009)

புது வரலாற்றியம்(New Historicism) என்பது கடந்த இருபது முப்பது ஆண்டுகளாக மேனாட்டாரால் கையாளப்பெறும் வரவேற்பிற்குரிய திறனாய்வு முறையாகும். இதற்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கூறும் வகையில் ‘கலைஞரின் காலப்பேழையும் கவிதைச்சாவியும்’ என்னும் கவிதைத் தொகுதி உள்ளது என்கிறார்.  இந்நூலை ஆங்கிலத்தில் கவிதை விளக்கங்களுடனும் சிறப்புகளுடனும் திறனாய்வு நோக்கில் நமக்குப் பேரா.ப.ம.நா. தந்துள்ளார்.

கவிதைத் திறவுகோல் கொண்டு காலப் பேழையினைக் கவனமாகத் திறந்து தமிழக வரலாற்றை நோக்க வேண்டியதன் இன்றியமையாமையை ஆங்காங்கே கலைஞர் அழுத்தமாகச் சொல்வதாகப் பேரா.ப.மருதநாயகம் குறிப்பிடுகிறார். வரலாற்றை வாளும் கேடயமுமாகக் குறிப்பிட்டு வரலாறு தெரிந்தால்தான் பகைப்புலத்தைச் சந்திக்க இயலும் எனக் கலைஞர் கூறுகிறார். அவர் கூறும் வரலாற்று உண்மைகளில் குறிப்பிடத்தகுந்தது ஆதித்த கரிகாலன் கொலை செய்யப்பட்டதாகும். கொலைகாரர்கள் பழியிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக அவரது குடும்பத்தினரே கொன்றதாகக் கதை கட்டி விட்டனர். அதனால் உண்மை மறைக்கப்பட்டுள்ளது. காட்டுமன்னார்குடிக் கல்வெட்டுச் செய்தி மூலம் பிராமணர்களே அவரைக் கொன்றனர் என்ற உண்மையைப் பதிவு செய்துள்ளார். இத்தகைய வரலாறு கூறும் கவிதையை மூல நயம் சிதையாமல் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

 கலைஞர் கருணாநிதி – கலை நாயகன் (Kalaignar Karunanidhi : Hero as Artist (Seethai pathippagam, 2013) எனும் ஆங்கில நூல் கலைஞரின் படைப்புகளை ஆராய்கிறது. இந்நூலின் உட்தலைப்புகள் 1) கவிதைகள் : இனப் பெருமிதவுணர்வுபற்றியவை, 2) கவிதைகள் : மாந்த வாழ்வின் தன்மையும் நோக்கும்பற்றியவை, 3) பழந்தமிழ்ச் செவ்விலக்கியங்களின் மீட்டுருவாக்கங்கள், 4) வரலாற்றுப்புதினங்கள், 5) சிறுகதைகள், 6) நாடகங்களும் திரைப்படங்களும், 7) கட்டுரைகளும் சொற்பொழிவுகளும், 8) கடிதங்கள், 9) தன்வரலாறுகள் ஆகியன.

பேராசிரியர் நன்னன்  – ஆளுமை, புலமை, தொண்டு(2013)

பெரியாரியல் படைப்பாளர், தொலைக்காட்சி வாயிலாகத் தமிழைத்தவறின்றி எழுத வழிகாட்டிய தமிழறிஞர் முனைவர் மா.நன்னன் அவர்களின் தமிழ் ஆளுமை, தொண்டு முதலியவை இந்நூலில் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

1. நன்னன் என்னும் ஆளுமை, 2. புலவர் போற்றும் பேராசிரியர், 3.பகுத்தறிவுப் பாதையில் திருக்குறள், 4. அறிஞர் சுட்டும் தமிழ் நெஞ்சம், 5. பெரியாரைப் பேணி ஒழுகல், 6. எழுத்து அறிவித்த இறைவன் ஆகிய தலைப்புகளில் அறிஞர் நன்னனின் உரைநடைச்சிறப்பு, உரைச்சிறப்பு, தமிழில் கலந்து விட்ட மாசுகளை அகற்ற மேற்கொண்ட முயற்சி முதலியவற்றைத் திறம்படவிளக்கியுள்ளார். முடிவுரையில், இராபருட்டு பிரெளனிங்கு(Robert Browning) என்பார் எழுதிய இலக்கண வல்லுநர் ஒருவர் குறித்த பாடல் அறிஞர் நன்னனுக்கு அப்படியே பொருந்தவதைச் சுட்டிக் காட்டியிருப்பார். அப்பாடலின் தொடக்க வரிகளும் இறுதி வரிகளும் வருமாறு:

மரணம் அவர் கழுத்தை நெருக்கிப் பிடித்தபிடி

இறுகும்போதும் அவர் இலக்கணத்தை விடவில்லை.

.. ..  .. எம் கடன் என்றும்

மூச்சுள்ளவரை மொழிப்பணிசெய்துகிடப்பதே!

தமிழைத் தமிழாகவே வளர்க்கப்பாடுபட்ட அறிஞர் நன்னனின்  அருமை பெருமைகளை அருமையாக உரைக்கும் நூல் இது.

(தொடரும்)

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 62/69)

வருண வரையறையை வலியுறுத்தும் சுக்கிரநீதியும் பகவத்துகீதையும் எங்ஙனம் செவ்விலக்கியம் ஆகும்?

 அகரமுதல

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      19 May 2021      No Comment

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 49 / 69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

50 / 69

வடமொழி ஒரு செம்மொழியா?(2020) (தொடர்ச்சி)

சுக்கிரநீதி குறித்து ஐந்தாம் கட்டுரை ஆய்வு மேற்கொள்கிறது.

சுக்கிரநீதி ஒரு தொகுப்பு நூல். மேலும் இதில் பலரால் பல காலங்களில் பல பொருள்கள்பற்றி எழுதியவை சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. பல பொருள்கள் மீண்டும் மீண்டும் பேசப்பெறுதலும் முரண்பட்ட கருத்துகள் வெவ்வேறு அத்தியாயங்களில் இடம் பெறுதலும் பாடுபொருள்கள் ஒழுங்காக அமையாமையும் சுக்கிரநீதி இடைச்செருகல்கள் மிகக் கொண்ட தொகை நூல் என்பதை நிலைநாட்டும் என்கிறார் பேரா.ப.ம.நா.

சுக்கிரநீதி எடுத்தாளும் திருக்குறள் பலவற்றையும் நமக்கு எடுத்துரைக்கிறார். இவ்வாறு திருக்குறளின் உயரிய கருத்துகள் ஆங்காங்கே பொதிந்து கிடந்தாலும் சுக்கிரநீதி வருணவேறுபாட்டை வலியுறுத்துவதாலும் பெண்ணிழிவு பேசுவதாலும் வேறு பல பாடுபொருள்களில் தமிழ்மறைக்கு எதிராக மாறுபட்டு விளங்குவதாலும் நல்லறநூல் ஆகாது என்பதையும் விளக்குகிறார்.

கா.சுப்பிரமணிய(பிள்ளை) தம் ஆராய்ச்சி மதிப்புரையில், சுக்கிரநீதி  திருக்குறளுக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் பின்னது என்பதை நிறுவியது இதில் கூறப்பட்டுள்ளது. கி.பி.பத்தாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது சுக்கிரநீதி என்றும் அறிஞர்கள் கருத்தறிவித்துள்ளனர்.

மனுநீதி, சுக்கிர நீதி, கெளடலீயம் ஆகிய மூன்று சமற்கிருத நூல்களுள் அறவிலக்கியம் என்ற முறையில் சுக்கிர நீதி உயர்ந்தது என்று சமற்கிருத அறிஞர்கள் கருதுவர். அதுவே, திருக்குறளுக்கு மிகையாகக் கடன்பட்டிருப்பது உண்மை. ஏனைய இரண்டும் வருணப் பாகுபாட்டைப் போற்றும் அளவிற்குச் சுக்கிரநீதி போற்றவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஆயினும் இம்மூன்றும் திருக்குறளைப்போல் மனித வாழ்க்கையைக் கால, இட, நிற, இன, மொழி வேறுபாடின்றி நோக்கும் முயற்சியை மேற்கொள்ளவில்லை என்பதோடு மிகக் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டாரால் தொகுக்கப்பட்டவை யென்பதும் நம்மவர் அறியற்பாலது.

பகவத்துகீதைபற்றிக் கூறுவது ஆறாவது கட்டுரை.

சமற்கிருத நூலார் பகவத்து கீதை தொன்மையான நூல் என்று கதைகள் பல கட்டி உலவ விட்டாலும் கி.பி.ஏழாம் நூற்றாண்டிற்கு முன் இது தோன்றியிருக்க வழியில்லை என ஆய்வறிஞர்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றனர். கீதையில் கூறியது கூறல், முன்னுக்குப் பின் முரண்படக் கூறல், கூறத் தேவையற்றதை மீண்டும் மீண்டும் கூறல், பொருளைத் தெளிவாக்காது சொற்களை அடுக்குதல் போன்ற குறைகளெல்லாம் தவிர்க்கப்படாதது வருந்தற்குரியதாகும். உலக மாந்தரின் உய்வுக்கு எந்நாளும் பொருந்தக்கூடிய வழி கூற வேண்டிய கீதை சில குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் குறிப்பிட்ட குழுக்களின் பழக்க வழக்கங்களை ஏற்றிப் பேசுவதும் மக்களுக்குள் வேறுபாடுகளைக் கற்பித்துச் சிலரைப் போற்றுவதும் கீதையை உலகப் பொதுமறையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போனதற்குக் காரணங்களாகும்.. . . நால்வருணம்பற்றியும் அவற்றுள் ஏற்றத்தாழ்வு ஏற்படுத்தியும் மக்களுள் ஒரு பகுதியினரைச் சூத்திரர் என்று இழிவுபடுத்தியும் பெண்ணினத்தை முற்றும் குறையுடையதாக மதிப்பிட்டும் பேசும் பகுதிகளெல்லாம் இறைவனின் கூற்றென்று சொல்லப்படும் நூலில் இடம் பெற்றிருக்கக் கூடாது என்கிறார் பேரா.ப.ம.நா. அவ்வாறு இடம் பெற்ற நூலெப்படி இறைவனால் சொல்லப்பட்டிருக்கும் என்றும் இந்நூலை எப்படிப் பொதுநூலாகக் கருத முடியும் என்றும் நமக்கு நல்லெண்ணத்தை விதைக்கின்றார் அவர்.

நால்வருணங்களுள் பிராமணரைத் தவிர ஏனையோரைக் கீழானவராக இறைவன் கருதுவதாகத் தெரிவிக்கும் பாடல்களும் கீதையில் உண்டு. எல்லாப் பெண்களையும் கீழ் வருணத்தார் எனவும் கீழானவர்களாகவும் இழிவாகக் கூறியுள்ள நூல் எங்ஙனம் சிறப்பாக இருக்க முடியும்?

பகவத்து கீதையின் ஆணைகள் ஒரு சார்புடையவை என்பது வெளிப்படை. எல்லா உயிர்களும் ஒத்த உயர்வுடையவை என்ற உண்மை புறக்கணிக்கப்பட்டு மக்களைப் பிறப்பின் அடிப்படையில் நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்து அவரவர்க்குரிய தொழில்களை முறையின்றி விதி்த்துப் பெண்ணினம் முழுவதையும் தரக்குறைவாகத் தாழ்த்தி வைக்கும் குமுகாய அமைப்பு எந்த விதத்திலும் எவ்வகையிலும் எக்காலத்திலும் நியாயப்படுத்த முடியாத ஒன்று. அதனை அறமென்று சொல்வதைச் சான்றோர் ஏற்க மாட்டார். அத்தகைய அமைப்புடைய குமுகாயத்தைக் கண்டு நல்லறிவு உடையார் அறச்சினம் கொள்வர் என்பது திண்ணம்.பகவத்துகீதை பேசும் தருமம் மனித ஒருமைப்பாட்டு உணர்வுக்கு முற்றிலும் மாறானது. வள்ளுவர் சுட்டும் அறவாழ்விற்குப் பொருந்தாது.

“பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்” என்னும் எல்லாரையும் சமமாக மதிக்கும் அறத்திற்கு எதிரான ஒருதலைச்சார்புடைய கீதை எங்ஙனம் செவ்வியல் நூலாகும்?

(தொடரும்)

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 51/69 )

 

வருண நீதி கூறும் அருத்தசாத்திரம் என்னும் கெளடலீயம் எங்ஙனம் செவ்வியல் இலக்கியமாகும்?

அகரமுதல

 இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      18 May 2021      No Comment

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 48 / 69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

49 / 69

வடமொழி ஒரு செம்மொழியா?(2020) (தொடர்ச்சி)

மூன்றாவது கட்டுரை அருத்தசாத்திரம் மெளரியர் காலத்து ஆவணமா? எனக் கேட்கிறது.

‘அருத்த சாத்திரம்’ மெளரியர் காலத்து ஆவணமா?(Is the Arthasastra a Mauryan Document?) எனும் கட்டுரையில் மார்க்கு மக்கிளீசு(Mark Mcclish) எனும் மேலைஅறிஞர் அருத்தசாத்திரத்தின் காலம்பற்றியும் அதனைத் தொகுத்தவர்கள்பற்றியும் வெளியிட்டுள்ள ஆய்வு முடிவுகள் நாமறிய வேண்டியவை. அது மெளரியர் காலத்தில் எழுதப்பெற்ற நூலன்று என்றும் அதனை எழுதியவர் சாணக்கியன் என்ற பெயரில் சந்திரகுபுத மெளரியன் எனும் மன்னனுக்கு அமைச்சராக இருந்தவர் என்று கருதப்படுபவர் அல்லர் என்றும் அது சந்திரகுபுத மெளரியனுக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் பின்னால் அறிஞர்கள் சிலரால் தொகுக்கப்பட்ட நூலென்றும் அவர் சான்றுகளோடு தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

இவ்வாறு இக்கட்டுரையத் தொடங்கி வைக்கிறார் பேரா.ப.ம.நா.

அவர்தரும் மக்கிளீசின் மேற்கோள்களில் ஒன்று வருமாறு:

மெளரியப் பேரரசு தோன்றிய காலத்திலேயே சாணக்கியன் என்னும் பிராமணனால் அருத்தசாத்திரம் எழுதப்பெற்றது என்ற கதைக்கு கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டிற்கு முன் எவ்விதமான ஆவணச்சான்றும் இல்லை. நான்காம் நூற்றாண்டிற்குப் பின் வந்த புராணங்கள், ஆறாம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய பஞ்சதந்திரத்தின் அறிமுகவுரை(கதா முகம்), ஆறாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த முத்திராராட்சசம், ஏழு அல்லது எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த நீதிசாரம்போன்ற நூல்களிலேயே ‘சாணக்கிய சந்திரகுபுத கதை சொல்லப்படுகின்றது.(ப.282). சாணக்கியனை அளவுகடந்து புகழ்ந்து பேசும் கற்பனைச் செய்தி மகாவமிசமண இலக்கியங்களான பரிசிட்டபருவன், ஏமச்சந்திரனின் திரிசட்டிசலாக புருச சரிதம், காசுமீரி சமற்கிருதக் கதை இலக்கியமான கதாசரிதாகரம், பிருகதகதா மஞ்சரி, பிசாகதத்தரின் பத்துனாராட்சம் போன்ற நூல்களிலேயே இடம் பெறுகிறது.இவற்றுள் எதிலும் அருத்த சாத்திரம் சாணக்கியனால் எழுதப்பெற்றது என்ற குறிப்பு இல்லை(பக்.283).

மனுநூல் அருத்தசாத்திரத்திற்குப் பின் தோன்றியது என அதற்குரிய சான்றுகளையும் தந்துள்ளார்.

சாணக்கியா, கெளடில்யா என்ற இரு பெயர்களும் கோத்திரப்பெயர்கள்; எனவே ஒருவரையே குறிக்காது எனப் பரோ கூறியுள்ளதையும் நினைவூட்டுகிறார். அருத்தசாத்திரத்தின் பிரகரணத் தொகுப்பு அத்தியாயத் தொகுப்பிற்கு முந்தியது என்றும் இத்தொகுப்பிற்கும் மெளரியர் காலக் குமுகாயப்பண்பாட்டிற்கும் சாணக்கியர் என்பாருக்கும் எவ்வகைத் தொடர்புமில்லை என்பதும் மேலை அறிஞரின் கூற்று.

முந்தைய கட்டுரை அருத்தசாத்திரம் எனப்படும் கெளடலீயத்தின் காலம் குறித்தது. இக்கட்டுரையோ கெளடலீயம் நூலைப்பற்றியது.

கெளடலீயத்தில் திருக்குறள் கருத்துகள் சில இருப்பதால் அதற்குத் திருவள்ளுவர் கடன்பட்டுள்ளார் எனத் தவறாகச் சிலர் பரப்புரை மேற்கொள்கின்றனர். கெளடலீயடம் கி.பி.நான்காம் நூற்றாண்டிற்குப் பின்னர் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும் என அறிஞர்கள் கூறுவதால், திருக்குறளின் தாக்கத்திற்குக் கெளடலீயடம் உட்பட்டிருக்க வேண்டும் எனத் தெளியலாம்.

முன்னை ஆசிரியர்களால் எத்துணைப் பொருள் நூல்கள் கூறப்பட்டனவோ அவற்றைப் பெரும்பாலும் திரட்டி இப்பொருள்நூல் செய்யப்படுகின்றது என அருத்தசாத்திரம் எனப்படும் கெளடில்ய முதல் அத்தியாயம் கூறுகிறது.  எனவே, இஃது ஒரு தொகுப்பு நூல் என்பதில் ஐயமில்லை.

விண்டருனிட்சன், யாலி, கீத்து போன்ற மேலைக் கல்வியாளர்கள் சந்திரகுப்தனது காலத்தில் சாணக்கியர் என்ற பொருள் நூலாசிரியர் ஒருவரும் இருந்ததில்லை யென்பதற்குச் சான்றுகள் பல தருவர். கெளடலீயம் எனும் பொருள் நூல் கி.பி.மூன்றாம் நூற்றாண்டினதான யாக்கிஞய வல்கிய சுமிருதியைப் பெரிதும் தழுவியிருத்தலின் அதற்குப் பின்பு தோன்றியதே என்பார் யாலி. கையாளும் நடையிலும் வாக்கிய அமைப்பிலும் இது பழமையான சமற்கிருத நூலன்று என்பது கீத்தின் கருத்து.எனவே, அருத்த சாத்திரம் திருக்குறளுக்கு இரண்டு மூன்று நான்கு நூற்றாண்டுகளேனும் பிற்பட்ட தென்றறியலாம் எனப் பேரா.ப.ம.நா.விளக்குகிறார்.

மனு முதலான வடநூலார் பலர் உழவுத் தொழிலை இழிதொழில் என்றும் பிராமணரால் செய்யத்தக்க தென்றும் கூறியிருக்கக் கெளடலீயம் உழவுக்குச் சிறப்பிடம் அளிக்கும். இது குறளின் தாக்கத்தால் விளைந்ததாகும். பண்டிதமணி, “இந்நூலில் கூறிய முறைவைப்புத் தமிழ்நூலார் கொள்கையைத் தழுவியிருத்தலான் கெளடலீயர் தமிழர் பழக்க வழக்கங்களுள் சிறந்தனவற்றைத் தம் பொருள் நூலுக்கு உரியவாகக் கொள்ளும் கொள்கையுடையர் என்பது போதரும்” என்கிறார்.

அருத்தசாத்திரம் எடுத்தாண்டுள்ள திருக்குறள் கருத்துகள் பலவற்றை எடுத்து விளக்குகிறார். அவற்றில் ஓரிரண்டைப் பார்ப்போம்.

அறம், பொருள், இன்பம், உயிரச்சம் ஆகிய நான்கினாலும் ஆராயப்பட்ட தூயவர்களை அவரவர் தூய்மைக்கேற்ப அன்னார் தகுதிக்குரிய செயல்களில் நியமனம் செய்தல் வேண்டும் என்று பண்டை ஆசிரியர்கள்  வரைமுறைப் படுத்தினார். அருத்தசாத்திரம் முதல் அதிகரணத்தின் பத்தாம் அத்தியாயத்தில் இஃது இடம் பெறுகிறது. இக்கருத்து

அறம்பொருள் இன்பம் உயிரச்சம் நான்கின்

திறம் தெரிந்து தேறப்படும்.  (திருக்குறள் 501)

என்னும் குறளின் கருத்தாகும்.

இருக்கு வேதத்திற்கு ஆய்வுரை எழுதியவரும் வேத விற்பன்னருமான சுந்தர ராசு என்பவர், வடநூல்கள் பண்டை ஆச்சாரியார்கள் என்று சுட்டுவது தமிழ் அறிஞர்களையே என்று குறிப்பிடுவார்.  எனவே இந்த இடத்தில் கெளடலீயர் குறி்ப்பது திருவள்ளுவரையே என எண்ணுதல் தவறாகாது.

திருக்குறள் மன்னன் செய்ய வேண்டிய செயலாகக்

கொடுத்தலும் இன்சொலும் ஆற்றின் அடுக்கிய

சுற்றத்தால் சுற்றப் படும் (திருக்குறள் 525)

கெளடலீயம் இதைப் பின்வருமாறு அப்படியே எதிரொலிக்கிறது.

மகிழ்ச்சியுடையாரை மிகுதியாகப் போற்றுதல் வேண்டும். மகிழ்ச்சியில்லாரை மகிழ்விக்கும் பொருட்டுப் பொருட்கொடையாலும் இன்சொற்களாலும் சிறப்பிக்க வேண்டும்(பக்.76).

திருக்குறள் கருத்துகளை மட்டுமல்லாமல் கெளடலீயம், உவமைகளையும் எடுத்தாள்வதையும் விளக்கியுள்ளார்.

திருக்குறள் கருத்துகளின் செல்வாக்கு கெளடலீயத்தில் இருந்தாலும் தமிழ் நெறிக்கு மாறான சமற்கிருத நூல் கருத்துகளையும் அந்நூல் கூறுகிறது.

தெய்வத்தின் பெயரைச் சொல்லி ஏமாற்றிக் கொல்லுதலும் பொருள் சேர்த்தலும்கூட அவன் செய்யத்தக்கவை. வரையறையற்ற வஞ்சகச் செயல்களை மன்னன் செய்யலாமென்றும் மக்களை எவ்வாறு வேண்டுமானாலும் ஏமாற்றலாம் என்றும் கெளடலீயம் கருதும்.

அதுகூறும் நீதியும் மனுநூல் கூறுவதுபோல் வருண வேறுபாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட அநீதியேயாகும். பொருட்பாகுபாடானாலும் பரிசானாலும் தண்டனையானாலும் ஒருவன் பிறந்த வருணத்தைக் கொண்டே முடிவு செய்யப்படும்.

இவ்வாறு பல கருத்துகள் குறள்நெறிக்கு மாறானவை யாகும். திருக்குறள் வற்புறுத்தும் நீதிக்கும் கெளடலீயம் கூறும் நீதிக்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வேறுபாடு உள்ளது என்னும் உண்மையை விளக்குகிறார். கெளடலீயம் மூட நம்பிக்கைகளைப் பரப்ப முயல்வதோடு அதன் ஆசிரியரே பல மூடநம்பிக்கைகள் கொ்ண்டிருந்தார் என்பதற்கும் பல சான்றுகள் உள்ளன.

இவ்வாறு மூட நம்பிக்கைகளைப் பரப்பும்,பெண்ணை வைத்தும் தெய்வநம்பிக்கையை வைத்தும் பிறரை ஏமாற்றிப் பிழைக்க வழி கூறும், வருண அடிப்படையில் நீதி கூறும் அருத்தசாத்திரம் என்னும் கெளடலீயத்தை எங்ஙனம் செவ்வியல் இலக்கியமாகக் கூற இயலும்?

(தொடரும்)

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 50/69  )

மனுநீதி எக்காலத்துக்கும் எவ்விடத்திற்கும் எம்மனிதர்க்கும் பொருந்தாது

 அகரமுதல

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்      17 May 2021      No Comment

 (தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 47/69  இன் தொடர்ச்சி)

தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி

பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம்

48 / 69

வடமொழி ஒரு செம்மொழியா?(2020) (தொடர்ச்சி)

 மூன்றாவது பகுதி மனு முதல் சகந்நாத பண்டிதர் வரை என்பதாகும்.

இப்பகுதியில் 18 கட்டுரைகள் இடம் பெறுகின்றன.

முதல் கட்டுரை மனுநூல்.

 பிராமணர்களின் பெருமையைக் கூறும் மனுசுமிருதி, மானவ தரும சாத்திரம் என்றும் அழைக்கப்பெறுகிறது. தொடக்கத்தில் மனுநூல் குறித்து, இந்நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த சிகாகோ பல்கலைக்கழத்துப் பேராசிரியை வெண்டி தானிகர்(Wendy Doniger) கூறியுள்ளவற்றைப் பேரா.ப.ம.நா. எடுத்துரைக்கிறார்.

மனுநூல் பலரால் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும்; வருணாசிரம தருமத்தைக் காப்பதே அதன் தலையாய நோக்கு; அதில் மூன்றில் ஒரு பங்கு அல்லது பாதி மகாபாரதத்தில் அப்படியே இரு்க்கிறது; அவற்றுள் எது மூலம், பின்னால் எழுதப்பெற்றது எது என்று கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை; அது பிராமணரால் எழுதப்பட்டது; பிராமணருக்காக, பிராமணரின் நலன் கருதி எழுதப்பட்டது; அன்னார் தங்களைப் பண்டைய இந்தியாவின் மூளைகளாகவும் வாக்குகளாகவும் கருதி, அதனை உறுதிசெய்து கொள்ளப் பயன்படுத்திக் கொண்ட நூல்; பல அடிப்படைக் கொள்கைகள்பற்றி அதில் முரண்பட்ட கருத்துகள் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன; மனுநீதியின் பகுதிகள் வெவ்வேறு காலங்களில் பல நூற்றாண்டுகளாகச் சேர்க்கப்பட்டதனால் இது நிகழ்ந்தது; சட்டங்களைப்பற்றிய பகுதிகள் இறுதியாகச் சேர்க்கப்பட்டவை; அதுகூறும் சட்டங்கள் என்றும் நடைமுறைக்கேற்றவையாக இருந்திருக்க முடியாது;

மனுநூல் கூறும் நீதி எக்காலத்துக்கும் எவ்விடத்திற்கும் எம்மனிதர்க்கும் பொருந்தாது என ஏ.கே.இராமனுசன் கூறுவதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

மக்களின் ஒரு பாதியான பெண்ணினத்திடம் மனுவிற்கு எள்ளளவும் அன்போ, நம்பிக்கையோ, மரியாதையோ கிடையாது எனக் கூறி அதற்கான பல சான்றுகளையும் பேரா.ப.ம.நா.அளிக்கிறார். ஆண் அழகனாயினும் அருவருப்பான தோற்றத்தானாயினும் பரவாயில்லையென்று அவனோடு உடலுறவு கொண்டு மகிழ்வர் என்றும் பெண்கள் யாவரும் சலனபுத்தி கொண்டவர்களாகவும் இயற்கையிலேயே அன்பற்றவர்களாகவும் இருப்பதால் பரத்தையர்போல் ஆண்களைத் துரத்திச் சென்று தங்கள் கணவர்களுக்கு வஞ்சனை செய்வர் என்றும் மனுநூல் கூறுகிறது.

எந்தவொரு நீதியானாலும் குற்றத்திற்குத் தண்டனையானாலும் உரிமையானாலும் கடமையானாலும் நன்மை தீமையானாலும் நான்கு வருணங்களின் அடிப்படையிலேயே மனு வேறுபடுத்திப் பேசும். அரசனைவிடவும் பிராமணன் உயர்ந்தவன்; மரியாதைக்குரியவன் என்பது மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படையாகவும் மறைமுகமாகவும் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

பிராமணர்கள் ஊன் உணவு கொள்ளலாமென்று பலவிடங்களிலும் கொள்ளக்கூடாதென்று ஓரிரண்டு இடங்களிலும் சொல்லப்படுவதால் பின்னைய பகுதிகள் பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்ட இடைச்செருகல்கள் என்று அறிஞர்கள் கருதுவார்கள்.

பெண்களைப்பற்றிப் பல இடங்களில் இழிவாகப்பேசும் மனுநீதி இரண்டொரு இடங்களில் அவர்களே குடும்பத்திற்கு அணிகலன் என்று உயர்வாகக் கூறுதலும் கொல்லாமையையும் ஊன் உண்ணாமையையும் ஆங்காங்கே சிறப்பித்தலும்  திசைதிருப்பிவிடப் பின்னால் வந்தவர்கள் மேற்கொண்ட முயற்சியின் விளைவு ஆகும்.

பெண்களைப் புகழ்ந்துபேசுவதுபோல் ஆங்காங்கே மனுவில் காணப்பட்டாலும் பெண்களுக்குக் கல்வி யுரிமை யில்லை; சொத்துரிமை யில்லை; எவ்வளவு தாழ்ந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாலும் சோர்வில்லாமல் வீட்டு வேலைகள் செய்ய வேண்டும்; என்பனபோல் பெண்களை இழிவுபடுத்தும் வகையிலேயே உள்ளன

திருக்குறளின் சிறப்பையும் மனுவின் கீழ்மையையும் ஒப்பிட்டும் கூறுகிறார். திருவள்ளுவர் உழவைப்போற்றுகிறார்; மனுநூல் உழவை இழிதொழிலாகக் கூறுகிறது; வேள்வி செய்வோன் பல மனைவியரோடு சேர்ந்து செய்யவேண்டும் என்பது மனு; மனைவியை வாழ்க்கைத் துணை என்று சொல்வதுடன் ஆடவர் கற்பையும் வலியுறுத்துவது குறள்;மனிதவினத்தில் பாதியான பெண்ணோடு இணைந்து மக்களைப் பெற்று வாழும் இல்லறச் சிறப்பைப் போற்றும் திருக்குறள்போன்ற அறநூலையோ சமயநூலையோ சமற்கிருதத்தில் காண இயலவில்லை என்றும் பேரா.ப.ம.நா. கூறுகிறார்.

மனித நேயத்திற்கும் அறத்திற்கும் எதிரான மனுநீதியை எங்ஙனம் செவ்வியல் நூலாகக் கூற இயலும்?

இரண்டாவது கட்டுரை ‘காமசூத்திரம்’ பற்றியது..

படைப்புக் கடவுள் தன் உயிரினங்களை உமிழ்ந்தவுடன் நூறாயிரம் அதிகாரங்களில் காமசூத்திரம் நூலைச் சொன்னார் எனத் தோற்றம் குறித்தும் நூலளவு குறித்தும் பொய்யுரை கூறிக் காமசூத்திரம் தொடங்குகிறது.

மேலைக்கல்வியாளர்களில் பலர் கி.மு.மூன்றாம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பகுதியில் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டுமென்று கூறுவர். அஃது இந்தியாவின் தென்பகுதி, கிழக்குப் பகுதி மக்களைப்பற்றி இழிவாகப் பேசுவதால் வடமேற்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தவரால் ஆக்கப்பட்டிருக்கலாம்.பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் இதற்கு உரை எழுதிய யசோதரர் இன்றைய பீகார் மாநிலத்திலிருந்த பாடலி புரத்தில் தோன்றியிருக்க் கூடுமென்று எண்ணுவர்.

பிறருடைய மனைவியரை ஏமாற்றிக் கெடுக்கும் வழிகளை வாத்துயாணர் இந்நூலில் விரிவாகக் கூறுகிறார். பிறன்மனை விழையாமையை வலியுறுத்துவது தமிழறம்.

தோனிகர் காமசூத்திரம் குறித்துக் கூறுவனவற்றை மேற்கோள்களாக ஆங்காங்கே இக்கட்டுரையில் பேரா.ப.ம.நா.அளித்துள்ளார். கணவனில்லாத போது மனைவியின் நடத்தை, பிறருடைய மனைவியரை அணுகுதல்,  காமநோக்குடன் பெண்களை அணுகுதல் முதலான ஒழுக்கக்கேடான முறைகளுக்கு இந்நூல் வழிகாட்டுகிறது என்பதை அம்மேற்கோள்கள் உணர்த்துகின்றன. பெண்களை அறவுணர்வு அற்றவர்கள் என்றும் மணமான பெண்கள் ஆடவர்களால் எளிதில் கைப்பற்றக்கூடியவர்கள் என்றும் அந்தப்புரத்தில் வாழும் அரசனின் மனைவியர் எவ்வாறெல்லாம் கள்ளக்காதலர்களோடு இன்பம் துய்ப்பர் என்றும் காமசூத்திரம் கூறும் பகுதிகள்குறித்து் தோனிகர் கூறுகிறார்.

பிறர் மனைவியரோடு உறவுகொள்வது வடநூல் மரபு எனக் காமசூத்திரத்திற்கு உரை எழுதிய தேவதத்த சாத்திரி தெளிவுபடுத்துகிறார்.  வேதங்கள் கூறும் நிலையாக இதைக் கூறுகிறார்.

இருக்குவேதத்தில் உள்ள யமன்-யமி உரையாடல் இதற்குச் சான்றாகும். “உன்னைநாடி வரும் எப்பெண்ணையும் விரட்டி விடாதே” என்கிறது சந்தோக்கிய உபநிடதம். இதற்கு விளக்கம் அளிக்கும் சங்கரர், “ஒருவனுடைய படுக்கைக்கு வரும் காமவிழைவு கொண்ட பெண்ணைத் துரத்தக் கூடாது” என்று சொல்வார். அதே பகுதிக்கு உரை வரையும் இராமானுசர், “புணர்ச்சியை விரும்பி இன்னொருவனுடைய மனைவி வருவாளானால் அவளோடு இணைந்து இன்பம் அளிப்பது சிவ வழிபாட்டின் ஒரு கூறாகும். இத்தகைய பிறன்மனை உறவு தருமத்தால் தடை செய்யப்படவில்லை” என்றுரைப்பார்.  இவையல்லாமல் அகலிகை-இந்திரன், குந்தி-கதிரவன் ஆகியோர்பற்றிய புராணக் கதைகளும் துசுயந்தன்-சகுந்தலை, மாலதி-மாதவன் ஆகியோர்பற்றிய கதைகளும் உலகத் தோற்றத்திலிருந்து இத்தகைய புணர்ச்சிகளின் மரபு இடையறாது இருந்திருக்கிறது என்பதற்குச் சான்றுகளாகும்(தோனிகர் 179).

பிற ஆடவனிடமோ பிறன் மனைவியிடமோ இணைவதால் விளையும் களிப்பை விதந்துபேசும் சமற்கிருத மொழிப்பாடல்கள் மிகுதியாக உள்ளன. வித்தியா, பாவசுதேவிபோன்ற பெண் கவிஞர்கள் முறையற்ற உடலுறவால் பெறும் களிப்பைக் குறிக்கோள் இன்பமாகப் பெருமைப்படுத்திப் பேசினார்கள். இவ்வாறு சமற்கிருத நூலார் பாலுறவுக் கேடுகளையே பேரின்பமாகக் கூறுகின்றனர் எனச் சான்றுகளை அடுக்கித் தருகிறார். பிறன்மனைவிழையாதலைப் பேராண்மையாக உயர்த்திப் பேசும் திருக்குறளுக்கும் காமசூத்திரம் போன்ற சமற்கிருதக் காமநூல் மரபிற்கும்  உள்ள மலைக்கும் மடுவிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டைப் பாடுபொருள்கொண்டே நிறுவ முடியும்.

வள்ளுவரின் காமத்துப்பால் காலத்தால் முற்பட்டது என்பதை அறியாது, அதில் காமசூத்திரத்தின் தாக்கத்தைக் கண்டவர்கள் அவையிரண்டுக்குமுள்ள வேறுபாடுகளைப் பகுத்துணர்ந்து அறிய இயலாதார்.காமசூத்திரம் ஆண் பெண் உடலுறவைப் படம் பிடித்துக்காட்டுவது; காமத்துப்பால் ஆண்-பெண் உள்ள உறவுகளை நுட்பமாகக் காட்டுவது.காமசூத்திரம் எல்லை மீறிய காம உணர்வு கொண்டோர் உடல் தினவைத் தீர்த்துக் கொள்ள வழி சொல்வது; காமத்துப்பால் காதல் வயப்பட்ட உள்ளங்களின் அவா, ஏக்கம், ஏமாற்றம், களிப்பு ஆகியவைபற்றிப் பேசுவது. ஒன்று உடலுறவுபற்றிய அரைகுறை அறிவியல் விளக்கம்; இன்னொன்று உளவியல் ஆய்வு. முன்னது வெறும் பட்டியல்; பின்னது இலக்கியம்; முன்னது உடல் வெறியைத் தூண்டும் நீலப்படம்(Blue film); பின்னது முருகியல் இன்பம் தரும் காவியம். முன்னதற்குக் காமம் ஒரு விலங்குணர்வு; பின்னதற்குக் காமம் மலரினும் மெல்லிய இறையின்பம்.  இவ்வாறு அழகான, சரியான ஒப்புமையைப் பேரா.ப.ம.நா. கூறுகிறார்.

ஆகப் பாலுறவுகேட்டினை ஒழுக்கமாகக் கூறும் காமசூத்திரம் தமிழ் அறநூல்களுக்கு அருகில் வைக்கும் தகுதி உடையதன்று.

(தொடரும்)

இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்

(தமிழ் ஆய்வின் விடிவெள்ளி பேராசிரியர் ப. மருதநாயகம் 49/69 )